Skip to content
Луанниао орбитален носач е името што деновиве повторно се појави во кинески и светски медиуми, откако содржини поврзани со „Нантианмен“ беа рециклирани како „поглед во иднината“ на кинеските воздушно-вселенски амбиции. Во прилози на кинеските воени канали и придружни материјали, „Нантианмен“ се опишува како авијатичко-научнофантастичен IP-проект што од 2017 година развива концепти за глобален стратешки одбранбен систем составен од голема стратешка платформа-носач, вселенско-воздушни летала и тактичка механизација, со стотици дизајни и обемен „универзум“ зад идејата.
Во таа рамка, Луанниао се појавува како „воздушно-вселенска мајка-платформа“ – огромен триаголен носач што во промотивните визуализации делува како база на работ на атмосферата и во блиска орбита. Според параметрите што ги пренесуваат повеќе извори, концептот оди до 242 метри должина, распон на „крилја“ од околу 684 метри и максимална полетна маса до 120.000 тони, со капацитет да носи 88 беспилотни „Сјуанну“ (Xuannü) летала, кои во наративот се претставуваат како платформи за дејство на екстремни височини и со хиперсонични способности.
Клучниот момент за актуелната медиумска експозиција е тоа што кинеските прилози ја „препакуваат“ научната фантастика во порака за „достапна технологија“ – односно како цел што треба да ја мобилизира индустријата и јавноста. Токму на тоа укажува и анализа во која се нотира дека државните медиуми ги позиционираат концептите од „Нантианмен“ како идни технолошки таргет, а не само како модели за изложби и популаризација.
Надвор од кинескиот медиумски контекст, дел од експертските реакции се движат во спротивна насока: Луанниао се чита како „високотехнолошки театар“ со политичка тежина, а не како план што може реално да се реализира во блиска иднина. Во коментарите се потенцираат практичните ограничувања – енергија, погон, ладење, заштита од вселенски отпад и, над сè, цената – со оценка дека 120.000 тони како објект за орбитална употреба е надвор од реалните капацитети на денешните лансирни системи, дури и ако се замислува модуларна монтажа.
Во таа смисла, приказната за Луанниао орбитален носач функционира на две нивоа истовремено: внатрешно како спектакуларна техно-нарација што ја храни идејата за национална модернизација и регрутација на инженерски кадар, и надворешно како сигнал во поширокиот контекст на натпреварот за доминација во воздухот и вселената. Додека кинеските прилози инсистираат на „иднината што доаѓа“, критичките читања ја гледаат пораката како стратегиска комуникација со многу повеќе симболика отколку оперативна изводливост.