Кои се новите амбасадори и дали Ивица Боцевски извиси?

Новите амбасадори што Владата ги турка во дипломатската мрежа повторно ја отворија старата дилема за кадрирањето во надворешната политика: кој оди по заслуга и искуство, а кој по политички договори зад затворени врати, особено откако во јавноста се појавија информации дека Ивица Боцевски, за кого подолго се шпекулираше дека ќе замине во Стокхолм, не е меѓу најновите предлози, па се поставува прашањето дали „извисил“ во последен момент.

Според информациите објавени во повеќето медиуми по владината седница, меѓу новите предлози се Орхан Муртезани како амбасадор во седиштето на НАТО во Брисел, Илина Мангова за Лондон, Линда Салиеска-Иљазоска за Хаг, Крум Ефремов за Софија и Габриел Атанасов за Букурешт. Во истиот пакет се наведуваат и Веле Трпевски за Тирана, Андријана Цветковиќ за Токио, Димитар Блажевски за Киев и Фадиљ Зендели за Копенхаген. Оваа листа практично ја заокружува бројката од девет амбасадорски позиции што, барем формално, треба да се пополнат по подолг период на „празни столици“ во дипломатско-конзуларните претставништва.

Но, проблемот не е само кој е предложен, туку и како се комуницира процесот. Министерот за надворешни работи и надворешна трговија Тимчо Муцунски изјави дека не ги открива имињата бидејќи информацијата била класифицирана, а дека тие ќе станат јавни по агреманите и по внатрешните процедури. Кога државата ја третира листата на идните амбасадори како тајна што се дознава „по пат на протекување“, транспарентноста станува колатерална штета, а довербата се троши уште пред кандидатите да ги кажат своите програми во Собранието.

Претседателката Гордана Силјановска-Давкова, пак, изјави дека не гледа партизација и дека 67 проценти од предложените се дипломати од кариера, што го надминува законскиот минимум. Дури и ако бројката е точна, таа сама по себе не ја решава суштината: колку од предлозите се најдобри за конкретните мисии и колку се резултат на политичка рамнотежа меѓу Владата, кабинетите и партиските кругови. А најбрзиот тест за тоа ќе биде собраниската расправа, ако навистина добие смисла, а не само протокол.