Skip to content
Зоран Стевановиќ влезе на една од највисоките функции во словенечката политика на 10 април 2026 година, кога со 48 гласа „за“ и 29 „против“ беше избран за претседател на Државниот збор на Словенија. Иако дел од регионалните медиуми го претставија и како политичар со српско потекло, словенечкиот политички контекст денес првенствено го препознава како лидер на партијата Resni.ca, поранешен полицаец и нов парламентарец чија партија на изборите од 22 март освои 5,49 отсто од гласовите и пет пратенички места.
Неговата политичка приказна не почнува во Љубљана, туку во Крањ. Стевановиќ со години е присутен во локалната политика како градски советник, а во словенечките медиуми е опишуван како човек што политички капитал почнал да гради преку силен локален настап, директна комуникација на социјалните мрежи и неуспешни, но видливи кандидатури за повисоки функции. И самата Resni.ca на својата страница го претставува како основач и претседател на партијата, која ја формирал со истомисленици од граѓанско движење.
Пробивот на национално ниво му дојде во време на пандемијата. Словенечките медиуми со години го врзуваат неговото име со протестите против ковид-мерките, против задолжителното тестирање, маските и политиката на тогашната власт, а Resni.ca токму од тој антисистемски и антикoвид бран израсна во препознатлив политички бренд. За поддржувачите, Стевановиќ е глас на луѓето што не им веруваат на старите партии; за критичарите, тој е симбол на популистички и конфронтациски стил што од улица стигна во институциите.
Токму затоа неговиот избор не се чита само како протоколарен потег, туку и како политички сигнал. Словенечките медиуми забележаа дека до функцијата стигна со поддршка од десниот блок и со гласови што отворија нови шпекулации за идната парламентарна математика. Стевановиќ, пак, по изборот се обиде да настапи подржавнички, зборувајќи за „мост, а не ѕид“ и за враќање на довербата во политиката. Но суштината на неговиот профил останува иста: тој не е класичен парламентарен кадар од центарот на системот, туку политичар што влезе во врвот на словенечката држава преку незадоволството од системот.