Skip to content
Комеморација за Ленче Делова се одржа денеска, 19 февруари 2026 година, во Драмскиот театар во Скопје, каде семејството, колегите, пријателите и почитувачите со говори и сеќавања ѝ оддадоа почит на актерката која почина на 15 февруари на 77-годишна возраст.
Во салата на нејзината матична куќа, комеморацијата помина во тон на тивка благодарност кон актерка што речиси целиот професионален век го врза за Драмскиот театар. Колегите зборуваа за присуството што не бараше бучава, туку го „држеше“ сценскиот простор со прецизност и човечка топлина, а во центарот на спомените беше нејзината дисциплина и истрајноста со која го градела секој лик.
Актерот Благоја Чоревски, кој на комеморацијата упати последен поздрав, ја опиша Делова како „светска актерка“ и рече дека македонскиот театар изгубил многу, потсетувајќи дека со неа делел сцена со децении и дека се знаеле „речиси од деца“. Во неговото обраќање се врати и на раните театарски години, кога првпат работеле заедно, па потоа продолжиле во Скопје, со кариера што се распослала низ театар, телевизија и филм.
Биографијата на Ленче Делова е тесно испреплетена со историјата на Драмски. Родена е на 15 јуни 1948 година во Скопје. На сцената на Драмски настапувала од 1964 година како актерка-аматерка, а од 1970 станала членка на ансамблот, каде играла до пензионирањето во 2013 година. Во Драмски одиграла околу 60 претстави, од раните улоги во шеесеттите, до насловите што ја обележаа и во подоцнежниот период.
Нејзиниот траг, сепак, не остана само на сцената. Делова играше и во повеќе од 30 филмови, ТВ-филмови и серии, со улоги што ја направија препознатлива и надвор од театарската публика. Во професионалната биографија се нотираат и признанија: наградата „13 Октомври“ за улогата на Офелија во „Хамлет“, награда за најдобра актерка за улогата на Трајанка во „Ни ќар – ни зијан“ на фестивалот „Војдан Чернодрински“, како и признание за животно дело на истиот фестивал во 2006 година.
Комеморацијата во Драмски не беше само протоколарен настан, туку потсетување дека театарот се памети и по оние што не ја градат легендата со громогласни гестови, туку со континуитет, занет и достојно присуство. Делова, според зборовите на оние што ја испраќаа, токму така останува во колективната меморија на сцената: како тивка сила.