Skip to content
Кубанскиот претседател Мигел Дијас-Канел порача дека САД ќе се соочат со „силен“ или „непобедлив отпор“ ако се обидат да ја „преземат“ Куба, откако Доналд Трамп изјави дека Вашингтон наскоро може или да постигне договор со Хавана или да направи „што треба“, а претходно и дека би му било „чест“ да ја преземе земјата. Острата реторика доаѓа во момент кога Куба излегува од тежок 29-часовен национален прекин на струја, предизвикан од длабока енергетска и горивна криза.
Ова не е само уште една дипломатска препирка меѓу Вашингтон и Хавана. Зад зборовите стои земја што со месеци се гуши без доволно нафта, со хронични рестрикции, оштетена инфраструктура и население што живее на работ на издржливоста. Ројтерс објави дека Куба годинава примила само две мали пратки нафта, а кризата дополнително се продлабочила по американскиот притисок врз испораките на гориво кон островот.
Токму затоа пораката на Дијас-Канел има двојна тежина. Од една страна, таа е обид за внатрешна мобилизација на населението во време на колапс на системот. Од друга, таа е порака дека Хавана нема намера јавно да прифати јазик што потсетува на време кога Куба се третираше како американски двор, а не како суверена држава. Руското МНР веќе изрази поддршка за Куба и го осуди, како што го нарече, грубото мешање во внатрешните работи на островот, што покажува дека кризата одамна ја надмина билатералната рамка.
Најважното во оваа приказна е што Куба денес не се соочува само со политички притисок, туку и со опасност економскиот и енергетскиот слом да биде искористен како алатка за политичко прекројување. Кога една земја три месеци останува без редовен прилив на нафта, кога милиони луѓе остануваат без струја и кога паралелно слушаат дека некој однадвор може да „направи што сака“ со нивната држава, тогаш кризата повеќе не е само економска. Таа станува борба за опстанок, суверенитет и достоинство.
Куба така влегува во уште поопасна фаза: ослабена од внатрешен колапс, а оттурната кон тврд отпор од надворешни закани. Тоа можеби му одговара на јазикот на големите сили, но за обичните Кубанци значи уште подолг мрак, уште повеќе неизвесност и уште помалку простор за нормален живот.