Skip to content
Либан надвор од примирјето влезе во 8 април без никаква заштита од новиот, кревок договор меѓу САД и Иран, додека Израел ја засили офанзивата врз Либан и јасно порача дека договорената пауза не важи за Хезболах. Наместо регионално смирување, Бејрут и другите делови на земјата повторно се најдоа под удари, со порака дека либанскиот фронт останува одвоен од дипломатската формула што Вашингтон и Техеран се обидуваат да ја наметнат.
Во тоа е и суштината на новата блискоисточна пукнатина: додека Иран и пакистанските посредници тврдат дека прекинот на огнот требало да го опфати и Либан, израелската страна ја оттурна таа интерпретација, а американските сигнали отидоа во иста насока. Така, Либан практично остана сам на бојното поле, претворен во „посебен случај“ во момент кога големите играчи зборуваат за деескалација, но само таму каде што нивните интереси директно се судираат.
Последиците се видливи во бројките и во политичката порака. Според меѓународните извештаи, ударите врз Либан на 8 април беа меѓу најжестоките досега, со голем број загинати и ранети, додека илјадници семејства повторно остануваат без извесност дали имаат каде да се вратат. Војната, значи, не е запрена, туку само е прераспределена: Иран добива простор за преговори со САД, Израел си остава одврзани раце во Либан, а либанските цивили плаќаат цена за договор во кој, очигледно, не биле вистински вклучени.
Ова ја прави целата формула нестабилна уште на самиот почеток. Ако Либан не е дел од примирјето, тогаш примирјето не е регионално, туку ограничен аранжман меѓу сили што ја цртаат мапата според сопствените црвени линии. За Бејрут, тоа значи дека мирот останува туѓ збор, а договорот меѓу Вашингтон и Техеран — туѓ договор.