Skip to content
Белорускиот претседател Александар Лукашенко на 16 февруари 2026 година порача дека „денес нема сила“ што може да ја оддели Белорусија од Русија, реагирајќи на тврдењата дека „некој се обидува“ да ја раздвои таа врска. Во неговиот настап пораката е поставена како политички аксиом: раздвојувањето, според него, не е тема за коментирање, туку невозможна операција.
Изјавата е дадена на средба со Сергеј Глаѕјев, државен секретар на Сојузната држава – рамката преку која Минск и Москва формално ја градат интеграцијата. Лукашенко ја претстави врската како историски „околности“ што ги поврзале двете земји на „децении и векови“, а не како избор што може да се редефинира со политичка промена или со надворешен притисок.
Посебно тежок дел од пораката е економскиот аргумент. Лукашенко отворено ја опишува зависноста како факт: ресурсите, пазарот и економското „обединување“ се „таму“, мислејќи на Русија, а како дополнување ја нагласува и политичката сплотеност. Во истата логика тој додава дека Кина и Русија се „витални“ за опстанокот на Белорусија, додека САД и Западот, според него, „однапред ги затвориле вратите“ за Минск.
Кога ваквите изјави се стават во контекст на пошироката безбедносна и дипломатска слика, нивната функција станува двојна. Од една страна, тоа е порака кон домашната јавност дека државниот курс е фиксиран и дека маневарскиот простор за „балансирање“ со Западот е сведен на минимум. Од друга страна, тоа е сигнал кон Москва дека Минск ја прифаќа логиката на заеднички блок – и дека економската интеграција се претвора во геополитичка врзаност која тешко се раскинува без сериозни последици.
Практичниот тест, сепак, останува на терен: дали ваквата реторика ќе се преточи во нови конкретни чекори на интеграција во рамките на Сојузната држава, или ќе остане пред сè политичко сидро – порака што ја цементира сегашната ориентација, без да ги отвори прашањата што Белорусија ги има за суверенитетот, економската автономија и цената на долгорочната зависност.