Skip to content
Љутков вели дека нема обесправени, но спорот меѓу Министерството за култура и Синдикатот на културата влезе во најтешка фаза откако СКРМ поднесе кривична пријава против министерот Зоран Љутков, обвинувајќи го за злоупотреба на службената положба и за повреда на правата од работен однос. Наместо да ја смири кризата околу платите и колективните договори, министерот сега се соочува со обвинувања дека токму неговите потези дополнително го продлабочиле хаосот во секторот.
Според синдикатот, проблемот не е само во различното толкување на пресметката на платите, туку во тоа што Министерството, преку насоки и упатства, навлегло во права што веќе се уредени со колективен договор. Од таму тврдат дека со таквиот пристап бил оттурнат целиот систем во правна несигурност, а директорите на институциите биле ставени во позиција да постапуваат според спорни инструкции, наместо според јасни и усогласени правила.
Во таа смисла, кривичната пријава е повеќе од синдикален притисок. Таа е порака дека спорот со месеци не се решава политички и институционално, туку се префрла во судници и пред обвинителство. Синдикатот веќе посочува на стотици тужби и судски пресуди поврзани со истиот проблем, што отвора прашање дали министерот навистина го контролира ресорот или само го влече подлабоко во правен и финансиски ризик.
Љутков, од своја страна, одбива да прифати дека има повреда на права и вели дека никој од вработените не е обесправен. Неговата одбрана се темели на ставот дека Министерството постапувало во рамки на законските прописи и дека спорот настанал поради различното толкување на основицата за пресметка на платите. Но, токму тука е политичката слабост на неговата позиција: кога министер мора јавно да објаснува дека нема обесправени, а синдикатот паралелно му поднесува кривична пријава, впечатокот веќе не оди во негова полза.
Проблемот за Љутков е што овој конфликт одамна не изгледа како технички спор меѓу две страни. Тој се претвори во симбол на ресор што наместо да биде стабилизиран, произведува нови судири, тужби и недоверба меѓу вработените. Наместо министер што преговара и решава, јавноста добива министер што се брани и демантира, додека синдикатот го обвинува дека ја поткопал самата смисла на колективната заштита.
Во таков амбиент, изјавата дека нема обесправени не звучи како смирување, туку како политичка штета што веќе не може лесно да се покрие. Бидејќи кога ресорен министер ќе стане мета на кривична пријава од секторот што го води, тогаш кризата веќе не е само прашање на плати, туку и на одговорност за начинот на управување.