Францускиот претседател Емануел Макрон јавно го подигна тонот кон Вашингтон, оценувајќи дека Соединетите Американски Држави, како „етаблирана сила“, постепено им го вртат грбот на дел од сојузниците и се ослободуваат од меѓународните правила кои до неодамна самите ги промовирале.
Во истата рамка, тој предупреди дека мултилатералните институции функционираат сè понеефикасно и дека „големите сили“ повторно влегуваат во искушение да го „поделат светот“ во сфери на влијание.
Пораката дојде во чувствителен момент за Европа: од една страна, ЕУ се обидува да го задржи САД како клучен безбедносен и економски партнер; од друга страна, во Брисел расте нервозата дека правилата на играта се менуваат побрзо отколку што европските влади успеваат да се усогласат околу одговоВо таа дилема Макрон ја лоцира и стратешката слабост: ризикот Европа да остане „последното место“ каде што се паметат правилата, додека други актери веќе не ги почитуваат.
Во неговата логика, ова не е само прашање на дипломатски стил, туку на геополитичка архитектура. Макрон ја повтори линијата дека Франција „ги отфрла новиот колонијализам и новиот империјализам“, но истовремено одбива и „вазалство“ и „дефетизам“, како две симетрични стапици за Европа: едната да се помири со туѓи правила, другата да се повлече од сопствените амбиции.
Оттаму ја извлекува својата теза за „поголема стратешка автономија“ и помала зависност од САД и Кина — формула што во Париз ја читаат како услов Европа да има преговарачка тежина и кога партнерот е непредвидлив.