Skip to content
Формулацијата дека Ангела Меркел и Алтернатива за Германија (AfD) се „во досиејата на Епстин“ деновиве се шири како наслов што лесно се чита како скандал. Но суштината е поинаква: тие не „излегуваат“ како актери во случајот, туку како тема во приватна комуникација меѓу Џефри Епстин и Стив Бенон – што е важна разлика, особено во време кога секој документ се користи за брза политичка манипулација.
Контекстот е големото објавување на материјали од Министерство за правда на САД (DOJ), кое на 30 јануари 2026 соопшти дека во јавност пушта повеќе од три милиони страници документи, илјадници видеа и стотици илјади слики, врз основа на закон што бара поголема транспарентност околу случајот. Истовремено, дел од материјалот е задржан поради чувствителноста (заштита на жртви, експлицитни содржини и активни постапки), а јавноста веќе сведочи и на скандали со нецелосни редакации што ги изложуваат преживеаните.
Во таква атмосфера, секое појавување на познато име во документите станува „муниција“. И токму затоа повеќе редакции предупредуваат дека покрај реалните документи се појавува и бран од фотомонтажи, погрешни толкувања и обвинувања што одат подалеку од она што материјалите навистина го покажуваат. Дел од документите се проценети како потенцијално релевантни за истрагата, но тоа не значи автоматски вина или директна поврзаност на секој што е спомнат во нив.
Што, тогаш, „значи“ Меркел и AfD во истите досиеја? Според извештаи што се повикуваат на анализа на германски медиуми, во објавената документација се појавуваат пораки и преписки од 2018–2019 меѓу Епстин и Бенон во кои се коментира германската политика: Бенон ја исмева Меркел, посакува нејзин политички пад и ја следи растечката поддршка за AfD. Во една размена од мај 2019, Бенон ентузијастички ја спомнува тогашната поддршка за AfD (околу 13% во анкети) како знак дека Европа „се менува“; во друга, на денот на најавата за заминување на Тереза Меј, пишува порака во стил „Меј е готова; Меркел и Макрон следни“, со цинични коментари за „фрлање“ на Меркел од сцена.
Ова е политички и медиумски значајно по две причини. Првата е што покажува дека Епстин не бил само фигура од криминален случај, туку и „јазол“ кој одржувал контакти со луѓе што размислуваат во категории на политичко влијание, стратегии и кризи во Европа. Втората е што ваквите документи ја откриваат токсичната симбиоза меѓу дел од американската десница и европските радикално-десни бранови – не како доказ за нелегална шема, туку како прозорец во тоа како се зборувало, кого се поддржувало и какви сценарија се посакувале.
Но исто толку важно е што овие документи не докажуваат дека Меркел имала контакт со Епстин, ниту дека AfD има „врска“ со неговите криминални дејства. Во конкретниот случај, тие се спомнати како објекти на разговор, односно како симболи во политичка расправа меѓу двајца мажи што си разменуваат цинични коментари и политички прогнози. Токму тука се крши сензацијата: „во досиејата“ може да значи и „во туѓи пораки“, а не „во истрагата како осомничен“.