Мицкоски ја обвини авангардата за иселувањето на младите

Премиерот Христијан Мицкоски, одговарајќи на прашање за драматичниот пад на наталитетот и за иселувањето на младите, наместо јасно да објасни како Владата ќе одговори на овој демографски удар, вината ја префрли врз „нихилисти“, „негативна енергија“ и луѓе што, според него, шират навреди и конструкции. Повод за прашањето беа бројките што ја отсликуваат длабочината на проблемот: околу 50.000 новородени во 1950 година, наспроти само околу 16.000 во 2024 година.

Во својот настап на МРТ, Мицкоски не понуди конкретна мерка, ниту јасен одговор што државата ќе направи за да го запре иселувањето и да ги охрабри младите да останат во земјата. Наместо тоа, тој тврдеше дека неговите критичари се задржуваат само на „првото прашање“, дека немаат аргументи подлабоко во дебатата и дека создаваат општествен амбиент исполнет со песимизам. Со тоа, премиерот ја префрли тежината на проблемот од институциите и политиките кон јавната атмосфера и однесувањето на дел од граѓаните.

Во својот одговор, премиерот не застана само на нападот врз „нихилистите“, туку индиректно ја посочи како проблем и, како што ја нарече, групата со „пролиберален пристап“, претставувајќи ја како гласна, самопрогласена авангарда што, според него, не носи напредок, туку шири навреди, конструкции и трајна општествена штета. Со таквата формулација, Мицкоски практично сугерира дека дел од јавноста што се гледа себеси како модерна, критичка и поотворена, всушност не придонесува за подобро општество, туку создава атмосфера на разочараност и притисок што, според неговата теза, ги оттурнува младите наместо да ги охрабрува.

Особено впечатлив дел од одговорот беше неговата оценка дека постои „мала група“ луѓе што гласно шират нихилизам и дека токму таквиот пристап нанесува трајна штета. Во истата линија, Мицкоски сугерираше дека дел од незадоволството кај граѓаните не произлегува од реални општествени проблеми, туку од лична неспособност да се препознае сопствената вина. Таквата формулација отвора повеќе дилеми отколку што затвора, бидејќи демографскиот пад и иселувањето на младите тешко можат да се сведат на психолошка или вредносна слабост на критичарите.

На крајот, премиерот призна дека младите го „пакуваат животот во куфер и си одат“, но и тука пораката остана нејасна: дали причината ја гледа во економските, институционалните и социјалните услови во земјата или, пред сè, во јавниот дискурс што, според него, ги оттурнува. Така, одговорот што требаше да понуди насока за една од најтешките теми во државата заврши како политички напад врз неистомислениците, без прецизен план што точно ќе се менува за младите да имаат причина да останат.