Москва ја влече Полска во „атентат“: што тврди ФСБ за генерал Алексеев

Руската ФСБ тврди дека обидот за атентат врз Владимир Алексеев, заменик-шеф на ГРУ, бил нарачан од СБУ и дека Полска била вмешана во регрутирањето на напаѓачот. Нападот, според руските информации, се случил во Москва, во станбена зграда, по што генералот бил префрлен во болница и опериран. Во руските соопштенија не се приложени јавно проверливи докази за ваквите тврдења.

Според верзијата што ја пласира Москва, осомничениот Љубомир Корба бил приведен во Дубаи и екстрадиран во Русија, а ФСБ наведува и втор осомничен соучесник, Виктор Васин. Руските служби тврдат дека регрутацијата се одвивала преку разузнавачки канали, со обука и логистика поврзана со Украина и со наводна финансиска мотивација (вклучително и плаќање во криптовалути), но и овие детали засега не се независно потврдени.

Од Украина има официјални деманти, а Русија ја претставува истрагата како дел од поширок „терористички“ модел. Во ваква поставеност, случајот брзо го напушта теренот на криминалистиката и влегува во геополитичка рамка: со вметнување на Полска како наводен посредник во регрутација, Москва фактички ја шири одговорноста од Киев кон членка на НАТО, што дополнително ги подига политичките влогови и ја влошува веќе затегнатата линија меѓу двете земји.

Токму затоа, „клучното прашање“ не е само кој пукал и како побегнал, туку и како ќе се употреби наративот. Кога државни служби јавно посочуваат трета држава без да изнесат доказен пакет што може да се тестира, тоа најчесто значи дека целта е двојна: внатрешно да се консолидира јавноста околу тезата за „надворешна закана“, а надворешно да се изврши притисок врз противниците преку дипломатски и медиумски канали. Во исто време, демантите од Киев и молкот/резервираноста од Варшава ја одржуваат приказната во „сива зона“ – доволно гласна за политичка употреба, недоволно поткрепена за јасен заклучок.