Skip to content
Музеи што се отвораат во 2026 ќе го редефинираат календарот на културните патувања од пролетта до есента, со низа нови институции во Лондон, Токио, Ташкент, Вашингтон, Лос Анџелес, Блед и Абу Даби, кои се најавуваат како одговор на две паралелни потреби: градовите да добијат нови симболи на идентитет, а публиката да добие поинтерактивни, попристапни и посовремени начини за доживување на уметноста и знаењето.
Една од најследените европски премиери е V&A East во источен Лондон, најавен за април 2026 година во Олимпискиот парк „Кралица Елизабета“. Проектот се чита како проширување на влијанието на една од најзначајните музејски институции во светот, но и како политичка порака дека културата не е привилегија на центарот, туку може да биде „локомотива“ за цела градска зона, со програма врзана за заедницата и современите креативни индустрии.
Во истиот град, но со сосема поинаква мисија, во мај 2026 треба да се отвори Quentin Blake Centre for Illustration во Клеркенвел, како прва трајна британска институција посветена исклучиво на илустрацијата. Намерата е да се подигне статусот на медиумот што најчесто живее меѓу детските книги, стрипот и редакциската графика, а ретко добива „музејска“ тежина, и да се покаже дека илустрацијата може да биде истовремено висока уметност, визуелен јазик и општествен коментар.
Надвор од Европа, Вашингтон во 2026 го добива National Geographic Museum of Exploration, најавен за летото како дел од обновен кампус што треба да ја засили улогата на организацијата како раскажувач на научни и човечки приказни. Концептот е музеј кој не се задоволува со витрини и експонати, туку ја става „експедицијата“ во центарот, со нагласок на фотографијата, документаристиката и технологиите што ја прават публиката активен учесник, а не пасивен гледач.
Во Азија, пролетта 2026 во Токио е најавено отворањето на MoN Takanawa: The Museum of Narratives, институција што ја гради идејата за „наратив“ како мост меѓу традицијата и иднината. Во град кој постојано ги тестира границите меѓу културата и технологијата, музејот се позиционира како сцена за изложби, перформанси и експерименти, каде приказната е подеднакво важна како предметот.
Централна Азија, пак, добива сопствено силно културно сидро со Centre for Contemporary Arts Tashkent, кој е најавен да започне со програма на 21 март 2026 година. Отворањето се толкува како обид Ташкент да стане релевантна точка за современа уметност во регион што долго време беше маргинализиран во глобалните културни рути, со амбиција да се спојат изложбени практики, едукација и јавни програми.
Во Лос Анџелес 2026 треба да биде година на две различни визии за музејот. Lucas Museum of Narrative Art е најавен за 22 септември 2026 и носи концепт на „наративна уметност“ што ја третира сликата како средство за раскажување, од стрип и илустрација до фотографија и филмски архиви. Паралелно, Dataland се најавува за пролет 2026 како музејска платформа заснована на вештачка интелигенција и дигитална уметност, која ја тестира границата меѓу човечката имагинација и машинската креативност, со што Лос Анџелес станува лабораторија за тоа како ќе изгледа музејот во следните децении.
На поинтимна, но не помалку значајна линија, Блед во Словенија летото 2026 треба да го добие Muzej Lah, музеј што го спојува алпскиот пејзаж со современа уметност и ја отвора приватната колекција на фондацијата „Лах“ кон пошироката јавност. Овој тип отворања често носи нов туристички профил за мали дестинации: посетителите доаѓаат поради културата, а остануваат поради природата, што го менува и ритамот и економијата на местото.
Конечно, во Абу Даби и натаму е во фокусот Guggenheim Abu Dhabi, за кој повеќе извори наведуваат дека се очекува да прими публика во текот на 2026 година, иако без унифициран, официјално потврден датум за отворање. Токму ова „очекувано отворање“ ја покажува и другата страна на големите културни мегапроекти: тие се највидливи кога ќе се случат, но се најсложени додека се градат, бидејќи зависат од финансии, логистика, колекции, политики и јавни очекувања.