На кумството до управување: во „Паркови и зеленило“ влезе и „кумата“ на Мицкоски

Новиот состав на Управниот одбор на ЈП „Паркови и зеленило“ го отвори прашањето дали градските јавни претпријатија повторно стануваат партиска распределба на влијание, наместо управувачки механизам што треба да носи одлуки за услуги, инвестиции и јавни набавки. Управниот одбор е орган што го именува и разрешува Советот на Град Скопје, што значи дека секоја кадровска одлука таму е политичка одлука во најчистата форма.

Во актуелниот состав на Управниот одбор се наведени Пане Антовски како претседател, како и членовите Александар Шулев, Александар Тишовски, Весна Божиновска Јовчевски, Игор Алаџајков, Цветанка Игнева Миќев и Омер Ибраими. Во јавноста, токму името на Цветанка Игнева-Миќев стана центар на контроверзиите, поради тврдењата дека станува збор за блиска лична релација со премиерот Христијан Мицкоски, што отвора сомнежи за политичко-клиентелистички критериум при изборот.

Контроверзијата не е само во личната врска што се споменува, туку во моделот што се наметнува како пракса. Во истиот пакет на јавни информации се наведува дека дел од членовите се поврзуваат со партиски донаторски листи и претходни партиски или управувачки улоги, што ја храни перцепцијата дека „управниот одбор“ не е избран заради стручност, туку заради доверливост и лојалност. Кога таков состав управува со претпријатие што располага со значајни буџети, тендери, сезонски ангажмани и инфраструктурни интервенции во градот, политичката тежина на одлуките станува поголема од комуналната.

Во пракса, Управниот одбор не е церемонијален орган. Тој е филтер за клучните програми, финансиски планови и интерни акти што ја диктираат динамиката на работата – од каде ќе се сади и што ќе се сече, до тоа како ќе се поставуваат приоритетите и со кои изведувачи ќе се работи. Затоа, кога јавноста гледа дека во управувањето влегуваат лица за кои се зборува дека се политички блиски или партиски вмрежени, тоа директно го удира кредибилитетот на институцијата, особено во град каде јавните претпријатија одамна се симбол на партизација, а не на сервис.

Клучната дилема за Скопје е едноставна: дали градските претпријатија ќе почнат да испорачуваат резултати што се мерат на терен, или повторно ќе останат простор каде политиката ја „пополнува“ управата со свои луѓе, а одговорноста се губи меѓу мандати, в.д. решенија и партиски гаранции. Во оваа слика, спорот околу „кумството“ не е трач-детал, туку тест за тоа дали јавниот ресурс се управува со јавен интерес или со приватни врски.