Skip to content
Најдалечната галаксија медуза, означена како COSMOS2020-635829, е идентификувана од тим астрономи од Универзитетот Ватерло со податоци од вселенскиот телескоп „Џејмс Веб“ и од инструментот Gemini GMOS, а набљудувањето ја прикажува таква каква што била пред околу 8,5 милијарди години. Откритието е направено во полето COSMOS и, според најновите научни објави, сугерира дека густите јата галаксии можеле да ги „соблекуваат“ гасовите од ваквите системи многу порано отколку што се мислеше досега.
Она што ја прави оваа галаксија необична е нејзиниот изглед: релативно правилен галактички диск и издолжена опашка со светли, сини јазли јужно од главното тело. Истражувачите наведуваат дека тие структури се поврзани со јонизирана гасна опашка и со многу млади ѕвезди, што се совпаѓа со сценарио на таканаречено „рам-притисочно соголување“, процес во кој галаксијата минува низ жешка и густа средина, па дел од нејзиниот гас се оттурнува наназад. Во трудот откритието е опишано како кандидат за највисокорeдшифтна галаксија од овој тип, што значи дека научниците и натаму задржуваат внимателна формулација додека не се соберат уште подлабоки набљудувања.
Поширокото значење на случајот не е само во рекордната далечина, туку и во тоа што ја менува сликата за раниот универзум. Ако ова толкување се потврди, тогаш околината во младите јата галаксии била доволно агресивна уште пред 8,5 милијарди години за силно да ја менува еволуцијата на галаксиите и постепено да го гаси создавањето нови ѕвезди. Токму затоа новото набљудување се чита како прозорец кон период кога универзумот не бил само млад, туку и многу подинамичен и погруб отколку што сугерираа претходните модели.