Skip to content
Статистичка анализа за најдобрите актери е во основа на текстот што беше пренесен со наслов дека „науката пресудила“, а во него се обработува медиумска интерпретација на анализа што се обидува бројчено да рангира актерска „големина“ преку комбинација од онлајн-оценки, боксофис-успех и оскаровско признание.
Во објаснувањето на методологијата се наведува дека анализата, поврзана со авторот Даниел Парис и пренесена/претставена во текст за филмска статистика, не се потпира само на награди, туку ги спојува и популарноста кај публиката и комерцијалната успешност. Токму тој пристап е претставен како обид да се добие поширока слика за актерските кариери, иако самиот текст нагласува дека уметничката вредност не може целосно да се сведе на бројки.
Според ваквата анализа, како актери што ја делат највисоката позиција се издвојуваат Леонардо Дикаприо, Пол Њумен и Ал Пачино. Во медиумската обработка се посочува дека Дикаприо е силно рангиран поради комбинацијата од високо оценети филмови и големи комерцијални наслови, додека за Њумен и Пачино се нагласува тежината на нивните филмографии и признанијата што ги следеле нивните кариери.
Во истата рамка се споменуваат и имиња што, според текстот, биле блиску до врвот, меѓу нив Ема Томпсон, Роберт Дауни Џуниор, Мерил Стрип и Марлон Брандо. Ова дополнително покажува дека резултатот не е класична листа на „најдобри изведби“, туку агрегат на повеќе показатели што фаворизираат долги, видливи и влијателни кариери.
Клучната поента, сепак, не е дека науката дефинитивно „пресудила“ кој е најдобар актер, туку дека е направен статистички експеримент што ја отвора старата дебата меѓу бројките и личниот вкус. И во самите текстови што ја пренесуваат анализата се остава простор за скепса и за заклучок дека филмската уметност останува отпорна на целосно мерење со формули