Skip to content
Во Буенос Аирес, на Плоштадот на Конгресот, илјадници луѓе излегоа на улица на повик на синдикатите, додека во Сенатот на Аргентина започна расправа за предложените измени на трудовото законодавство на владата на Хавиер Милеј. Протестот, кој почнал како масовен собир против „модернизацијата“ на трудовите правила, прерасна во судири со полицијата, со приведувања и интервенции со солзавец, гумени куршуми и водени топови.
Според информациите од локалните извештаи, тензијата ескалирала кога дел од демонстрантите се обиделе да се приближат кон зградата на Сенатот, во момент кога внатре се водела расправата. Полицијата одговорила со средства за разбивање на толпа, а дел од демонстрантите возвратиле со фрлање камења и запаливи предмети. Во инцидентите биле повредени и полицајци, а по повеќечасовни немири, просторот околу плоштадот бил расчистен и обезбедувањето засилено.
Во срцето на спорот е реформата што владата ја турка како „пазарна корекција“ на систем кој, според неа, ги обесхрабрува работодавачите да вработуваат формално и создава правна и финансиска неизвесност. Дел од меѓународните извештаи посочуваат дека значаен дел од работната сила во земјата е во сива зона и токму таму владата бара аргумент за полиберални правила. Но за синдикатите, секоја „флексибилизација“ во аргентински контекст има друго име: послаба заштита на работникот и поголем притисок врз платите и стабилноста на договорите.
Предлог-измените, според достапните описи, се движат по неколку линии што директно ги допираат најчувствителните точки во трудовото право: отпремнини, прекувремена работа и правото на штрајк. Во текстовите се споменува и идеја за посебен фонд за отпремнини, промени во начинот на пресметување и исплата на надоместоци, како и ограничувања што, според критичарите, ја стеснуваат можноста синдикатите да притискаат преку организирани прекини на работа.
Синдикалниот блок што го носи протестот е предводен од Општата конфедерација на трудот (CGT), структура со силна историска тежина во земја каде трудовите права се тесно врзани со политичката традиција од средината на 20 век. Поддршка на протестите дадоа и повеќе политички партии и општествени организации. Од синдикатите и сродните здруженија доаѓа тезата дека реформата се продава како „модернизација“, но во пракса создава поевтина и полесно заменлива работна сила. Тој аргумент го повторија и претставници на ADEMYS, како и левичарски пратеници кои тврдат дека станува збор за пробизнис пакет што го менува балансот меѓу капиталот и трудот.
Контекстот што ја прави оваа расправа експлозивна е фактот што аргентинското трудово законодавство, во своите темели, датира од 1970-тите, а секој обид за „голем рез“ низ децении предизвикувал силен отпор и на улица и во институциите. Затоа и сегашната слика од плоштадот пред Конгресот не е само реакција на еден законски пакет, туку судир на две визии: една што ја гледа економската стабилизација преку дерегулација и „шок-терапија“, и друга што ја чита истата политика како ризик од прекаризација и слабеење на колективната моќ на работниците.
Според извештаите од ноќната седница, Хавиер Милеј доби важен политички моментум: Сенатот, по долга и напната расправа во сенка на протестите, го одобри клучниот дел од реформскиот пакет, по што процесот продолжува во долниот дом. Тоа ја поместува кризата од улица во следната институционална арена, но не ја гаси: синдикатите најавуваат дека притисокот ќе продолжи ако реформата се турка без суштински компромис.