Skip to content
Белата куќа на 16 јануари 2026 објави дека се формира „Одбор за мир за Газа“ – тело што треба да ја надгледува преодната управа и реконструкцијата на Појасот Газа како дел од „20-точковиот“ план на американскиот претседател Доналд Трамп. Во јавно објавениот состав на извршниот одбор, покрај државниот секретар Марко Рубио, се вклучени и поранешниот британски премиер Тони Блер, специјалниот пратеник Стив Виткоф, Џаред Кушнер, претседателот на Светската банка Аџај Банга и инвеститорот Марк Роуан, додека бугарскиот дипломат и поранешен висок функционер Николај Младенов е назначен како „висок претставник“ за Газа на терен.
Паралелно со „Одборот за мир“, според соопштението, се активира и Националниот комитет за администрација на Газа (NCAG) – палестинско технократско тело за секојдневно управување, предводено од Али Шаат. Во меѓувреме, меѓународната рамка се проширува со најавен „Газа извршен одбор“ во кој, меѓу другите, се наведуваат и регионални и меѓународни имиња, вклучително и шефот на турската дипломатија Хакан Фидан и поранешната холандска вицепремиерка Сигрид Каг.
Безбедносниот столб на планот е поврзан со формирање Меѓународни сили за стабилизација (ISF), со назначен командант – американскиот генерал-мајор Џаспер Џеферс. Овој дел се врзува за резолуцијата 2803 (2025) на Советот за безбедност на ОН, која, според официјалните документи, го отвора патот за привремено распоредување на таква мисија и за поставување на управувачка транзиција.
Објавениот формат веднаш отвори прашања за легитимитетот и политичката тежина на моделот. Дел од критиките, пренесени и во меѓународните медиуми, се насочени кон фактот што клучното надзорно тело е составено претежно од странски функционери и финансиски влијателни фигури, без директно палестинско членство во „одборот“, што кај дел од дипломатите и аналитичарите создава впечаток на „надворешна управа“ над територија во длабока хуманитарна и институционална криза.
Белата куќа најавува дополнителни имиња и појаснувања за улогите во наредните недели, а практичната изводливост ќе зависи од тоа кои земји ќе прифатат да учествуваат во безбедносната мисија, како ќе се спроведе демилитаризацијата и дали технократската администрација ќе добие реален капацитет да воспостави услуги и институции на терен.