Огнени стрели меѓу Брнабиќ и Пицула

Брнабиќ и Пицула влегоа во нов вербален судир откако известувачот на Европскиот парламент за Србија, Тонино Пицула, порача дека можното отфрлање на средства од фондовите на Европската Унија е единствената порака од која режимот на Александар Вучиќ навистина стравува, а претседателката на српското Собрание, Ана Брнабиќ, му возврати дека со таков став на Србија ѝ посакува помалку пари за училишта, болници, животна средина, патишта и железници токму пред Велигден. Судирот се отвори преку објави на Икс, но тежината на пораките е далеку поголема од вообичаена празнична политичка расправија.

Пицула, според N1, ја врза можната финансиска казна со јакнењето на репресијата врз граѓаните, гушењето на медиумските слободи, уривањето на правосудството и изборниот интегритет. Со тоа тој не испрати само критика, туку и многу поопасен сигнал за Белград: дека дел од европскиот политички простор веќе не сака само да го менува тонот кон Вучиќ, туку и да ја преиспита политиката на попуштање кон неговата власт. Токму затоа неговата порака погодува во најчувствителната точка на секоја власт што сака европски пари, а не сака европски правила.

Одговорот на Брнабиќ, пак, не оди во насока на спорење на обвинувањата за демократијата, медиумите или изборите, туку во насока на политичка мобилизација. Таа ја претставува изјавата на Пицула како напад врз граѓаните на Србија и врз нивното право сами да изберат кој ќе ја води државата, а потоа целата расправија ја префрла и на теренот на национално и верско навредување. Тоа е препознатлива одбранбена матрица на власта во Белград: кога критиката доаѓа од Европа, таа се преведува во приказна за загрозена држава и навреден народ.

Но токму тука се гледа и политичката суштина на овој судир. Ако Брисел со години испраќаше предупредувања што Белград лесно ги преживуваше, Пицула сега ја отвора темата што навистина боли, а тоа се парите. Брнабиќ затоа не одговара само на еден европратеник, туку на можноста критиката кон режимот конечно да добие и финансиска тежина. Во таа смисла, „огнените стрели“ меѓу двајцата се многу повеќе од остра размена на зборови: тие откриваат дека најголемиот страв на власта не е лошата репутација, туку цената што таа репутација би можела да ја добие.