Skip to content
Потекло на животот под прашање повторно влегува во центарот на науката, откако истражување предлага дека „учебникарскиот“ редослед по кој аминокиселините се вклучувале во генетскиот код можеби е погрешен. Анализата, објавена во PNAS, наместо да се потпира на десетици индиректни метрики, тргнува од нешто поопипливо: протеински домени што се проценуваат како наследство од последниот заеднички предок на целиот жив свет.
Методологијата се базира на споредба на аминокиселинската „фреквенција“ во домени што се врзуваат за LUCA со оние од подоцнежни, пост-LUCA „кланови“, а авторите тврдат дека токму таму се гледаат отстапувања што не се објаснуваат со досегашниот консензус. Една од поентите е дека претходните модели биле потенцијално пристрасни, затоа што користеле критериуми што по дефиниција ги фаворизираат „денешните“ биолошки правила, а не праисториските услови.
Клучниот наод е дека помалите аминокиселини, според новата анализа, влегувале порано, но исто така дека некои „сложени“ категории — како оние поврзани со метално врзување и сулфурна хемија — можеби имале поголема улога во најраните фази од она што се претпоставуваше. Во популарните интерпретации, тоа се чита како индикација дека пред современиот генетски код можеби постоеле други „правила на игра“ што исчезнале во геолошката историја.
Зошто ова е важно надвор од теоријата? Бидејќи ако редоследот на „градежните блокови“ бил поинаков, тогаш и траговите што ги бараме во експерименти и мисии за астро-биологија може да бидат погрешно калибрирани — особено кога се размислува за услови слични на раната Земја во средини што денес ги разгледуваме како потенцијални лаборатории за живот.