Skip to content
СДСМ ја обвини Владата дека не го исполнила рокот за реализација на обврските од Реформската агенда, наведувајќи дека 1 јуни бил датумот до кој премиерот Христијан Мицкоски јавно најавил исполнување на преостанатите десет точки од европскиот реформски пакет. Партијата оцени дека станува збор за уште едно неисполнето ветување поврзано со европскиот пат на земјата.
Реформската агенда е дел од Планот за раст на Европската Унија за Западен Балкан, механизам преку кој земјите од регионот добиваат пристап до финансиска поддршка, но под услов да ги реализираат договорените реформи. Министерството за европски прашања ја води официјалната документација поврзана со Планот за раст и Реформската агенда 2024-2027.
Европската комисија во мај објави дека за Северна Македонија се ставени на располагање 65,7 милиони евра од Планот за раст. Од нив, 30,6 милиони евра се наменети за државниот буџет, а 35,1 милиони евра за инвестициски проекти преку Инвестициската рамка за Западен Балкан.
Според анализата на 360 степени, земјата до крајот на 2025 година испорачала 16 реформски чекори, но остануваат отворени десет обврски од претходен пакет, за кои продолжениот рок истекува во јуни 2026 година. Доколку не бидат исполнети, постои ризик земјата неповратно да загуби 49,2 милиони евра од Планот за раст.
Меѓу спорните обврски се намалувањето на државната интервенција во цената на струјата, оптимизацијата на парафискалните давачки, законите за плати во правосудството и измените во Изборниот законик според препораките на ОБСЕ/ОДИХР. Дел од реформите Владата ги смета за исполнети, но според извештаите што ги пренесува 360 степени, Европската комисија има забелешки за нивната целосна усогласеност.
Во реакцијата, СДСМ тврди дека Владата ја користела Реформската агенда како политичко ветување, но дека роковите и натаму се пробиваат. Од власта, пак, во претходни изјави уверуваа дека најголем дел од заостанатите обврски ќе бидат исполнети и дека земјата го намалува реформскиот заостаток во однос на регионот.
Реформската агенда останува едно од клучните прашања во односите со Европската Унија, бидејќи нејзиното исполнување директно влијае врз пристапот до европските средства, но и врз оценката за институционалниот капацитет на државата да спроведува преземени обврски.
