Skip to content
Рекордна топлина во океаните е новиот силен сигнал дека климатската криза веќе не се „чува“ некаде далеку од нас, туку се трупа во системот што најдолго ја амортизираше човечката штета. Светската метеоролошка организација објави дека во 2025 година океанската топлинска содржина, мерена до длабочина од 2.000 метри, достигнала највисоко ниво откако постојат записи, надминувајќи го и рекордот од 2024 година. Тоа значи дека океаните и натаму го впиваат најголемиот дел од вишокот топлина што ја создаваат стакленичките гасови, но по цена што сè потешко ја плаќаат и морските екосистеми и луѓето на копно.
Важно е и прецизно да се каже што точно е рекордно. Не станува збор за тоа дека секоја можна океанска мерка е апсолутно највисока во секој месец, туку дека вкупната акумулирана топлина во океаните во 2025 повторно поставила историски рекорд. Студијата во Advances in Atmospheric Sciences проценува раст од околу 23 зетаџули во однос на 2024 година, додека глобалната просечна температура на површината на морето во 2025 била трета највисока во инструменталниот запис, а февруари 2026 глобално бил трет најтопол февруари за океанската површина. Токму таа разлика е важна: краткорочните површински осцилации може да варираат, но долгорочната насобрана топлина продолжува да расте.
Последиците одамна не се апстрактни. ВМО наведува дека околу 90 проценти од вишокот енергија во климатскиот систем завршува во океаните, а тоа потоа храни морски топлотни бранови, посилни бури, раст на нивото на морето и нарушување на морските екосистеми. Во 2025, и покрај условите на Ла Ниња, околу 90 проценти од океанската површина доживеала барем еден морски топлотен бран. Значи, океаните сè уште ја „голтаат“ топлината наместо нас, но таа привидна заштита сè повеќе се враќа како суши, поплави, циклони и удар врз рибарството, храната и крајбрежните градови.
