Силните пораки на Зоран Ѓинѓиќ

Силните пораки на Зоран Ѓинѓиќ повторно се вратија во јавноста на 12 март, на 23-годишнината од неговиот атентат, како потсетник на визијата што ја имаше за модерна, демократска и европска Србија. Во текстот што го објави N1, а го пренесе од „Данас“, Ѓинѓиќ е претставен како политичар чии зборови и денес звучат како опомена за општество што, и по децении, сè уште се бори со автократија, корупција и бавни промени.

Меѓу најсилните негови пораки е онаа дека „ако денес не успееме, единствената причина сме ние самите“, мисла што во текстот е издвоена како клучен завет за иднината. Во истиот дух се потсетува и на неговото убедување дека системот мора да биде посилен од поединецот и дека отстранувањето на еден функционер не смее да значи амнестија за никого. Токму преку таквите ставови Ѓинѓиќ останува запаметен како политичар што не ја мерел политиката според моменталната популарност, туку според последиците што одлуките ги оставаат зад себе.

Текстот ги издвојува и неговите пораки за личната и општествената храброст. Ѓинѓиќ зборувал дека никогаш не го избирал полесниот пат, дека не треба да се оттурнуваат тешките одлуки и дека промените бараат луѓе кои ќе ги „засукаат ракавите“ и ќе воведат ред таму каде што живеат и работат. Во таа линија се вклопува и една од неговите најпознати мисли: дека кога ќе тргнеш во претекнување, треба да додадеш гас, а не да се повлечеш. Тоа е политички речник на човек што промената не ја гледал како фраза, туку како ризик што мора да се преземе.

Особено силно одекнуваат и неговите пораки до младите. Ѓинѓиќ предупредувал дека тајната на успехот на една држава е во вложувањето во образованието и знаењето, а не само во технологии и машини, и дека знаењето е капитал што не смее да остане неискористен. Тој зборувал и дека не е важно дали некој идеолошки стои малку лево или десно, туку дали е стручен, чесен и способен да заврши конкретна работа. Во таа смисла, неговите зборови денес се читаат не само како политички цитати, туку и како слика за држава што сакал да ја оттурне од импровизација кон ред, од партиска лојалност кон способност и од застој кон иднина.

На 12 март 2003 година, Ѓинѓиќ беше убиен во дворот на Владата на Србија, а текстот потсетува дека и покрај пресудите за извршителите и организаторите, политичката позадина на атентатот и натаму не е целосно расчистена. Можеби токму затоа неговите пораки и понатаму звучат толку живо: затоа што не останаа само како цитати од минатото, туку како недовршен политички тест за сегашноста.