Skip to content
Нов локален скандал се отвори откако Државната комисија за спречување на корупцијата поведе постапки против 234 советници избрани во општините низ државата, затоа што не ја исполниле законската обврска да поднесат изјава за имотна состојба и интереси во предвидениот рок. Одлуката била донесена едногласно на седница на Антикорупциската комисија, со што случајот од административен пропуст прераснува во сериозно прашање за транспарентноста и отчетноста на локалната власт.
Случајот добива уште потешка политичка димензија затоа што доаѓа во време кога најголем дел од општините во земјата се под раководство на ВМРО-ДПМНЕ по локалните избори во 2025 година. Тоа значи дека ударот од оваа одлука најсилно паѓа врз локалната мрежа на владејачката партија, дури иако досега јавно не е објавена целосна распределба по општини и партии за сите 234 советници. Победата на ВМРО-ДПМНЕ на последните локални избори беше изразена токму преку доминација во голем број општини, што сега неизбежно го врзува скандалот со системот на локално владеење што партијата го контролира.
Во суштина, проблемот не е само во тоа што некој документ не бил доставен навреме. Анкетниот лист не е формалност, туку основен инструмент преку кој јавноста треба да види со каков имот влегува едно избрано лице на функција и дали подоцна има сомнителни промени. Кога 234 советници ќе ја прескокнат таа обврска, тогаш не станува збор за индивидуална заборавеност, туку за масовен дефект во почитувањето на правилата.
Токму затоа ова не е само антикорупциска тема, туку и тест за политичка одговорност. Ако локалната власт сака да тврди дека работи транспарентно, тогаш првата обврска е нејзините избрани претставници да го пријават сопствениот имот и интереси. Без тоа, секој говор за чесно управување останува празен. Уште повеќе што ДКСК веќе јавно го активирала механизамот за постапување, што значи дека институционално случајот не може да се турне под тепих.
Ова отвора и едно пошироко прашање: дали партиите што ги освојуваат општините навистина имаат контрола врз сопствените кадри кога ќе дојде моментот да ги исполнат најосновните законски обврски. Зашто ако стотици советници не поднеле анкетни листови, тогаш проблемот не е само во нив, туку и во партиската и институционалната култура што го дозволила тоа. А кога таков пропуст се случува на локално ниво, каде одлуките директно ја засегаат урбанизацијата, јавните набавки, комуналните услуги и општинските буџети, сомнежот станува уште поголем.
Засега, јавно потврден факт е дека ДКСК поведе постапки за 234 советници во општините низ земјата. Политичката одговорност за тоа кој точно ги носи најголемите последици ќе стане уште појасна ако Комисијата или другите институции објават детална структура по општини и политичка припадност. Но и без таа финална распределба, случајот веќе е доволно сериозен за да покаже дека на локално ниво постои длабок проблем со почитувањето на основните стандарди на јавна отчетност.