Skip to content
ССМ утре, на 17 февруари 2026 година, од 11 часот ќе ги блокира влезовите на Влада на Република Северна Македонија, продолжувајќи го притисокот за повисоки плати и нов договор со работодавачите. Синдикатот најавува дека ова е „последната“ од серијата блокади на институции што, според нив, го кочат растот на платите, а ако не добијат „разбирање“ – следуваат нов масовен протест и 24-часовен генерален штрајк и во јавниот и во приватниот сектор.
Според најавите, блокадата ќе биде реализирана организациски – со по 21 лице на секој од влезовите на владината зграда – како симболична, но видлива порака дека синдикалниот конфликт влегува во поостра фаза. Претседателот на ССМ, Слободан Трендафилов, тврди дека аргументот за „непродуктивни работници“ се користи како изговор за стагнација на платите, додека трошоците за живот растат. Во таа линија, ССМ наведува дека вредноста на синдикалната кошничка е зголемена за 9.250 денари во периодот во кој платите, според нив, остануваат блокирани.
Барањето на ССМ е двојно: минимална плата од 600 евра и линеарно зголемување на сите останати плати за 100 евра. По големиот протест на 28 јануари, синдикатот ја прошири стратегијата со блокади – прво пред Собрание на Република Северна Македонија, потоа пред Стопанска комора на Македонија – а сега ја таргетира Владата како институција што, според нив, има клучна улога и во преговорите и во финалната политичка одлука.
Од владина страна, пораката во изминатиот период е дека минималната плата ќе се усогласи согласно закон во март и дека Владата не сака да преземе модел каде државата би ги финансирала придонесите за да се „покрие“ посакуваното покачување. Христијан Мицкоски јавно повторуваше дека прашањето треба да се договори меѓу работници и работодавачи, додека Владата, според таа логика, треба да биде посредник – позиција што синдикатот ја чита како повлекување од одговорност во момент кога притисокот од инфлацијата директно удира во најниските плати.
Затоа утрешната блокада не е само уште една „акција“, туку тест колку брзо политиката ќе се помести од рамката „ќе има законско усогласување“ кон рамка „ќе има договор“ – и дали ќе се отвори простор за решение пред синдикатот да ја активира најтешката алатка што ја има: генерален штрајк со реални последици врз функционирањето на институциите, услугите и дел од економијата.