Skip to content
Неколку месеци пред стартот на Светското првенство 2026, Мексико повторно се најде во фокус не поради фудбалот, туку поради безбедноста. Претседателката Клаудија Шејнбаум изјави дека „нема ризик“ за навивачите што ќе дојдат на турнирот, и покрај бран насилство по операцијата во која беше убиен картелскиот лидер Немесио Осегера Сервантес, познат како „Ел Менчо“.
Шејнбаум на прес-конференција рече дека постојат „сите гаранции“ за безбедност, додека федералните сили работат на нормализирање на состојбата по блокади на патишта, палење автобуси и продавници и други одмазднички акции на лојалисти на картелот, особено во Халиско. Токму тој регион е најчувствителен во контекст на Мундијалот, бидејќи Гвадалахара е еден од трите мексикански градови-домаќини.
Ројтерс пренесува дека ФИФА засега нема намера да одземе натпревари од Мексико, а претседателот Џани Инфантино изјавил дека е „многу мирен“ во однос на организацијата. Според истиот извештај, Мексико треба да биде домаќин на 13 од вкупно 104 натпревари на СП 2026, од кои четири се планирани во Гвадалахара.
Но политичката порака „нема ризик“ не ја затвора дебатата, туку ја отвора: дали државата навистина испраќа уверување, или се обидува да спречи дополнителна штета врз имиџот на земјата во пресрет на најголемиот спортски настан. Причината е што локалните лиги веќе одложија дел натпревари по насилствата, што покажува дека безбедносниот ефект не е само медиумска перцепција, туку има и непосредни последици врз спортскиот календар.
Дополнителен проблем е и хаосот со дезинформации. Во посебен извештај, Ројтерс објави дека по убиството на „Ел Менчо“ се ширеле лажни снимки и лажни извештаи за наводно многу поголемо насилство, а мексиканските власти признале дека има „многу, многу лажни вести“ што ја заматуваат реалната слика. Тоа значи дека јавноста истовремено се соочува и со вистински безбедносен ризик и со информативна манипулација.
Токму затоа, главното прашање за Мексико сега не е само дали Светското првенство ќе се одржи, туку дали државата може да обезбеди две работи во исто време: реална безбедност на терен и кредибилна комуникација кон јавноста. Во спротивно, секое следно уверување дека „нема ризик“ ќе звучи повеќе како политичка формула, отколку како проверлива гаранција.