Skip to content
Американскиот претседател Доналд Трамп повторно ја подигна реторичката температура околу преговорите со Иран, предупредувајќи дека неуспехот би имал „многу трауматски“ последици и дека разговорите треба да завршат „многу брзо“, во рок од следниот месец. Пораката беше дадена пред новинари во Белата куќа и ја потврдува линијата на администрацијата: дипломатски канал – но под сенка на закана.
Изјавата доаѓа по средба со Бенјамин Нетанјаху и во период кога во регионот расте военото присуство на САД. Истовремено со предупредувањата за „трауматски последици“, американските медиуми и агенции објавуваат дека Пентагон испраќа уште еден носач на авиони во Блискиот Исток, како дел од притисокот врз Техеран и како порака дека сценариото „нема договор“ има и силова опција.
Од другата страна, Израел јавно сигнализира „скепса“ дека Иран ќе прифати договор кој ги допира клучните безбедносни црвени линии – нуклеарната програма, балистичките ракети и поддршката на регионални прокси-групи. Токму тие точки се и главниот ризик за преговорите: ако Вашингтон и Тел Авив бараат „поширок пакет“, а Техеран инсистира на ограничување на темата, просторот за компромис се стеснува.
Критичниот момент во оваа реторика не е само рокот, туку стилот: заканата се претставува како „непосакувана“, но „неизбежна“ ако нема договор. Во практика, тоа е преговарачка тактика со двоен ефект: внатрешно ја демонстрира тврдата позиција на Белата куќа, а надворешно го зголемува притисокот врз иранското раководство да влезе во компромис пред да се претвори во чекор што повеќе не може да се врати назад.
Паралелно, самото темпо што го наметнува Трамп („во следниот месец“) отвора уште една дилема: дали се работи за реален дипломатски распоред или за политички поставена временска рамка, која, ако се пробие, ќе биде искористена како оправдување за ескалација. Во таква матрица, преговорите во Оман – споменувани како канал за разговори – стануваат повеќе од дипломатска вест: тие се мерка за тоа колку брзо Западот преминува од зборови кон потези.
