Skip to content
Ноќта меѓу 31 јануари и 1 февруари, во 2:05 по полноќ, полициски службеници од полициската станица во Ѓорче Петров лишиле од слобода 36-годишна жена од Велес, откако во СВР Велес било пријавено дека таа ги оставила своите пет малолетни деца во домот и заминала во Скопје.
Во кратката службена информација нема детали колку долго децата биле сами, во какви услови биле оставени и кој го пријавил настанот. Но токму оваа празнина е дел од проблемот: во случаи каде што станува збор за малолетници, јавноста треба да знае барем дали е обезбедено итно згрижување и дали се активирани социјалните служби, без притоа да се откриваат идентитети или чувствителни податоци што би ги изложиле децата.
Од полицијата е соопштено дека е известен јавен обвинител и дека по документирање на настанот ќе биде поднесена „соодветна пријава“. Формулацијата е стандардна, но тежината е сè друго освен стандардна: пет деца оставени без надзор не се „инцидент“, туку ризик со потенцијално сериозни последици, од елементарна безбедност до здравје и психолошка траума.
Овој настан повторно ја отвора непријатната дилема што државата често ја гура под тепих: дали институциите реагираат само кога нешто ќе „експлодира“, или постојат механизми што навреме ги детектираат семејствата во криза. Зашто, без оглед на мотивите на родителот, системот мора да работи со две брзини истовремено – да утврди одговорност и да обезбеди заштита за децата. Во спротивно, ваквите случаи остануваат уште една кратка вест, а суштината – каде завршуваат децата и кој презема грижа – исчезнува од јавниот фокус.