Skip to content
Документарецот за Меланија Трамп тргна во кино-дистрибуција кон крајот на јануари 2026 и за кратко време стана еден од најисмејуваните наслови во американската критика – не затоа што отвора нешто ново, туку затоа што, според рецензентите, не отвора речиси ништо освен внимателно режирана слика за јавноста.
Филмот, според повеќе извештаи, е позициониран како „псевдодокументарец“ со висок буџет и силна маркетинг-кампања, а промоцијата доаѓа во чувствителен политички момент – во наратив што се врти околу периодот непосредно пред втората инаугурација на Доналд Трамп во 2025. За критичарите, тоа е проблемот: наместо портрет со дистанца, добиваат производ што делува како кампањски материјал.
Најжестоките оценки ја напаѓаат токму таа „контролирана“ естетика. The Guardian, преку критичарот Ксан Брукс, го опишува филмот како искуство што се чувствува како „чиста, бескрајна казна“ за гледање – формулација што медиумите ја пренесоа како синоним за целата рана критичка реакција. Во американските реакции, истата линија се повторува со други зборови: „горчлива пропаганда“, „празна гламур-обвивка“, филм што не дава ниту биографска длабочина ниту политичка искреност.
Паралелно, се отвори и втор слој на контроверзија – кој стои зад проектот и што симболизира неговата продукциска поставеност. Во дел од извештаите се истакнува дека филмот е поврзан со Amazon MGM Studios и дека режијата ја потпишува Брет Ратнер, име што во Холивуд носи свои стари скандали и поларизирани реакции, што дополнително ја подгрева нарацијата дека ова не е „обичен“ документарец, туку политичко-медиумски објект.
И тука доаѓа најинтересниот пресек: истовремено додека критиката го распарчува, дел од публицитетот и онлајн-публиката го брани со ентузијазам. Во првите денови, бројките на агрегаторите покажаа екстремна поделба – ниски критичарски оценки наспроти речиси максимални „audience“ оценки, што повеќе личи на политичка мобилизација отколку на филмска дебата. Таа диспропорција не зборува само за филмот, туку и за Америка во 2026: дури и документарец може да стане референдум за припадност.