Skip to content
Првата полна Месечина во 2026 година, позната како „Волчја месечина“, се појави над Париз и стана центар на впечатлив кадар во кој нејзиното движење се „пишува“ преку силуетата на Ајфеловата кула и куполата на Сакре-Кер. Фотографот Мартин Жиро (Martin Giraud) направил композитна фотографија со повеќе последователни кадри, прикажувајќи ја Месечината како се издигнува од хоризонтот и ја минува париската панорама во линија, во нијанси што од портокалово преминуваат кон жолто.
Ефектот на „огромна“ Месечина, како што објаснува авторот, е резултат на внимателно избрана позиција и оптика: снимките се направени со телеобјектив 150–600 мм на 500 мм, од значителна оддалеченост од знаменитостите, што визуелно го „зголемува“ небесното тело во рамката. Дополнително, ниската положба над хоризонтот внесува суптилна деформација на дискот, додека атмосферските услови и расејувањето на светлината придонесуваат Месечината да добие топол, огнено-жолт тон.
„Волчјата месечина“ го носи името од зимските легенди за завивањето на волците во период на студ и оскудица, но годинава доби и дополнителен астрономски етикет – суперполна Месечина. Полниот диск се случил близу перигеј, точката во орбитата кога Месечината е најблиску до Земјата, па може да изгледа позабележливо поголема од вообичаено, споредбено со најмалата полна Месечина во годината.
Иако „врвот“ на полната фаза се пресметува во раните утрински часови на 3 јануари, највпечатливиот момент за набљудување – и за фотографија – најчесто е изгрејсонцето на Месечината во самрак, кога оптичките и атмосферските ефекти ја прават да изгледа пониско, поголемо и потопло обоена.