Skip to content
Биткоин доминацијата – не само како пазарен лидер по капитализација, туку и како главен барометар за ризик-апетитот во крипто – повторно се тестира во циклус во кој цените се лизгаат, а „дигиталниот долар“ тивко расте. Додека пазарот се обидува да се врати во ритам по серијата распродажби, еден сигнал станува погласен: експанзијата на стабилкоините, пред сè на Tether.
Тезата што ја турка Mike McGlone од Bloomberg Intelligence е директна: „најиздржливиот тренд“ во крипто не е ловот на следниот шпекулативен токен, туку растечката моќ на USDT – до степен што тој зборува за можност стабилкоинот еден ден да го „флипне“ Биткоин (да го престигне по пазарна капитализација). Во јадрото на ова читање е психолошката промена: кога пазарот се плаши, капиталот не мора да излегува од крипто-екосистемот; доволно е да се паркира во „стабилност“ внатре во него.
Бројките што кружат во таа логика се симптоматични за новата хиерархија. На 13 февруари 2026, пазарната капитализација на USDT се наведува околу 184,6 милијарди долари, а вкупниот пазар на стабилкоини околу 307,1 милијарди долари; втор по големина е Circle со USDC околу 73,2 милијарди. Во таа слика, пред USDT остануваат само Биткоин и Етериум – што е драматична промена ако се има предвид дека стабилкоините формално не се „инвестиција во раст“, туку инфраструктура за ликвидност и трансфер на вредност.
Токму тука влегува техничкиот аргумент што го користи McGlone: ако Етериум продолжи да слабее, USDT може да го престигне и него. Според истата анализа, Етериум го пробил долгогодишниот „пивот“ од 2.500 долари (ниво што се држело од 2024) и како следна значајна зона се посочува 1.500 долари. Ако тој пад се совпадне со продолжена експанзија на USDT, „второто место“ во крипто по капитализација би можело да стане стабилкоин. Симболиката би била поостра од самиот пласман: сигнал дека пазарот избира зачувување капитал наместо ризик-преземање.
Потоа доаѓа најконтроверзниот дел – „прагот на Биткоин“. Сценариото што го пласира McGlone оди до теза дека, доколку Биткоин падне кон 10.000 долари, а понудата на USDT продолжи да расте, со време може да се отвори простор и за „флипенинг“ на самиот Биткоин. Во текстот се наведува и контекстот на падот: од врв околу 124.000 долари во октомври 2025 до ниво околу 68.741 долар во средината на февруари 2026, што се чита како пад од над 44%. Дали ова е прогноза или провокација? Во суштина, тоа е наратив за длабок „risk-off“ период во кој пазарот не бара следен рекорд, туку засолниште со доларска ознака.
Но стабилкоините не се само психолошко прибежиште – тие стануваат финансиски механизам што се вградува во „реалните“ пазари, особено преку резервите. Во паралелен контекст, Bo Hines (поврзан со американскиот стабилкоин-пазар во улога што ја опишува TheStreet) тврди дека Tether може да заврши меѓу „топ 10“ купувачи на американски државни записи (T-bills) во 2026, при што се посочува дека 83,11% од резервите на Tether се во T-bills и дека тоа било околу 122,32 милијарди долари заклучно со 31 декември 2025 (според атестација што се цитира). Ова ја менува рамката: растот на стабилкоините не е само крипто-приказна, туку приказна за побарувачка по доларска ликвидност и за тоа каде се паркираат резервите кога „крипто-депозитите“ се претвораат во дигитални долари.
Во таков амбиент, не е чудно што банките почнуваат да го читаат стабилкоинот како конкурент за депозити. Standard Chartered предупредува дека зголеменото користење на доларски стабилкоини може тивко да „исцица“ депозити од традиционалниот банкарски систем, а нивниот истражувач Geoffrey Kendrick дури прави и проекции за потенцијално значајни одливи ако пазарот на стабилкоини порасне кон трилионски размери. Ако во првата крипто-деценија доминантната приказна беше „анти-банкарство“, во втората се појавува поинаква реалност: крипто-екосистемот создава сопствен „депозитен производ“ со глобална достапност и доларски сидро-ефект.
Затоа тезата за „крај на Биткоин доминацијата“ не мора да значи дека Биткоин исчезнува од сцената; може да значи дека сцената се редефинира. Во пазар што е истовремено под притисок и институционално „пораснат“, стабилкоините стануваат мерач на страв, ликвидност и регулаторна траекторија. Прашањето што останува да виси не е само кој ќе биде прв по капитализација, туку кој ќе ја контролира инфраструктурата на довербата кога ризикот расте – волатилниот „дигитален златен“ наратив или стабилниот „дигитален долар“ што се шири во сенка.