Skip to content
Десетгодишно девојче е тешко повредено откако било погодено од заталкан куршум во двор од куќа во скопското село Глумово. Настанот бил пријавен на 31 јануари околу 16 часот во СВР Скопје, а детето било пренесено во комплексот клиники „Мајка Тереза“, каде што лекарите констатирале тешки телесни повреди.
Ова не е само „црна хроника“ – ова е дефект на систем што предолго толерира оружје како фолклор, а пукањето „за веселба“ како да е безопасна навика. Во јавниот простор често се зборува за огномети и петарди, но куршумот не е пиротехника: тој има траекторија, брзина и неизбежно паѓа назад. Токму затоа терминот „заталкан“ е циничен – не се работи за случајно скитање, туку за директна последица од нечие свесно пукање.
Деталите што ги даваат надлежните се штури: повреда во пределот на ногата, истрага за потеклото на куршумот, и класичната формулација дека „се преземаат мерки“. Но токму во таа штурост е проблемот: кога вакви случаи се сведуваат на дневен билтен, ризикот станува нормализиран, а одговорноста – разводнета.
Контекстот е уште потежок ако се погледне локалната меморија: за Глумово постојат и претходни медиумски евиденции за повредување малолетно лице од куршум, што сугерира дека не станува збор за „еден лош ден“, туку за повторлив образец кој системски не е пресечен.
Во вакви ситуации клучни се две работи што јавноста ретко ги добива навреме: дали се работи за пукање во воздух на прослава, за неовластено користење оружје или за нешто друго – и дали институциите ќе одат до крај со утврдување на одговорноста, а не само со статистика. До тогаш, фактите остануваат брутално едноставни: детето е во болница со тешки повреди, а куршумот – нечиј „момент“ – завршил како туѓа траума.