Знаци дека ве воспитале родители кои ве сакале, но не знаеле да го покажат тоа

Родители кои ве сакале, но не знаеле да го покажат тоа често оставаат трага што не се гледа во материјалната грижа, туку во празнината околу чувствата. Токму во тоа е суштината на овој однос: детето имало храна, облека, училишен прибор и чувство дека за него се жртвувало, но не и доволно јасна емоционална потврда. Кога плачело, добивало совет наместо утеха; кога се плашело, слушало дека „нема причина“ за страв, наместо некој навистина да го слушне. Психолошките текстови со години предупредуваат дека емоционалното занемарување не мора да доаѓа од сурови родители, туку често и од добронамерни мајки и татковци кои самите не научиле како се покажува љубов.

Еден од најпрепознатливите знаци е кога родителите речиси никогаш не покажуваат ранливи емоции. Детето ретко ги гледа да плачат, искрено да се радуваат или отворено да зборуваат за болка, па расте со впечаток дека љубовта постои, но е заклучена зад контрола и тишина. Друг чест образец е споредувањето со други деца, не од омраза, туку од убедување дека така се „турка напред“. Но пораката што останува кај детето не е мотивација, туку сомнеж дека не е доволно добро такво какво што е.

Токму затоа и во зрелоста останува чудна мешавина од благодарност и несигурност. Човекот знае дека бил сакан, но не е сосема сигурен дека таа љубов ја почувствувал на начин што гради внатрешна сигурност. Оттука често доаѓаат перфекционизмот, потребата постојано да се бара потврда од другите и чувството дека нешто важно недостасувало, иако „објективно“ сè изгледало во ред. Критичната точка е токму тука: љубовта што не се покажува доволно јасно лесно се претвора во грижа што детето ја разбира дури подоцна, но не секогаш без цена за самодовербата и односите со другите