Skip to content
Екстремнодесничарската пратеничка група „Патриоти за Европа“ во Европскиот парламент најавува нова иницијатива за гласање недоверба на Европската комисија на Урсула фон дер Лајен, како политички одговор на финализирањето на трговскиот договор ЕУ–Меркосур. Според информациите објавени во Брисел, текстот на иницијативата се подготвува и може да биде усогласен на состанок на раководството на групата, со цел да стигне на пленарна седница уште оваа или следната недела.
Во центарот е тврдењето дека со потпишувањето на договорот ЕУ–Меркосур, Брисел и националните влади „попуштаат“ на сметка на европските земјоделци, особено во Франција, каде темата се претвора во домашно-политичко прашање. Претседателот на групата, Жордан Бардела, го поставува договорот како симбол на политика што го отвора европскиот пазар за увоз кој, според критичарите, создава нефер конкуренција за домашното производство. Истовремено, Националниот собир во Франција најавува паралелна иницијатива за недоверба и во француското собрание, што ја врзува европската битка со националната кампања.
Процедурално, патот до гласање е релативно јасен, но исходот е речиси однапред пресметан. За воопшто да влезе во дневен ред, на иницијативата ѝ се потребни потписи од најмалку една десетина од пратениците, што во актуелниот состав значи 72 пратеници. „Патриоти за Европа“ имаат доволен број пратеници за да го преминат овој праг, но клучната бариера е завршното гласање: за да падне Комисијата, потребно е двотретинско мнозинство од дадените гласови, при што тие двотретини мора да претставуваат и мнозинство од сите пратеници. Во пракса, без поддршка или барем масовно воздржување на големите центристички групи, таков резултат е политички недостижен.
Искуството од последниот обид го потврдува тоа. Во октомври, слична иницијатива што ја туркаа „Патриоти за Европа“ заврши со силно мнозинство против: 378 гласови „против“, 179 „за“ и 37 воздржани. Таа математика ја објаснува вистинската функција на ваквите гласања: тие ретко го рушат врвот на извршната власт во ЕУ, но служат како моќен медиумски механизам за мобилизација, за создавање впечаток на „опсада“ и за цементирање на наратив дека Комисијата владее централизирано и далеку од проблемите на реалната економија.
Затоа и овој потег, иако со минимални шанси за успех, има тактичка вредност. Тој ја претвора сложената дебата за трговија, стандарди и земјоделство во едноставна политичка линија: „или сте со земјоделците, или сте со Брисел“. Во период кога протестите и притисокот од терен растат, гласањето недоверба им овозможува на крајните десничари да се позиционираат како главен политички канал на незадоволството, дури и кога резултатот во салата однапред е познат.