Како Иран планира да влезе во војна со САД – и да победи

Како Иран планира да влезе во војна со САД – и да победи. Aмерикански удари врз ирански цели, ирански противудари низ регионот, кибер напади, притисок врз глобалната трговија со нафта и обид конфликтот да стане политички и економски прескап за САД.

Првата фаза од сценариото почнува со американски воздушни и ракетни напади врз нуклеарни, воени и објекти поврзани со ИРГЦ, при што во дел од странските медиуми се наведува дека Техеран смета оти може да преживее прв удар преку дисперзија на капацитети, подземна инфраструктура и резервни командни структури. Се посочува и американска технолошка предност, но и иранска проценка дека е клучно да се зачува доволно способност за контранапад, а не целосно да се спречи штетата.

Во втората фаза, Иран замислува брзо проширување на фронтот преку балистички ракети и дронови кон американски бази во регионот, вклучително и објекти во Катар, Кувајт, Обединетите Арапски Емирати, Сирија и Ирак, додека паралелно би се активирале и сојузнички/прокси групи во Либан, Јемен и Ирак. Идејата е најверојатно да се заситат системите за противракетна одбрана преку голем број проектили и да се распрснат американските ресурси на повеќе жаришта. Истовремено, се посочува дека ваквиот пристап има ограничувања, особено поради ослабени капацитети на дел од групите и можен отпор од државите домаќини да не бидат вовлечени во директна одмазда.

Третата фаза е кибер војување. Иранската страна гледа простор за удари врз транспорт, енергетика, финансиски системи и воени комуникации, со цел да се искомплицира логистиката и командувањето на американските сили и да се зголеми притисокот врз земјите што им даваат поддршка. Во истиот напис, сепак, се наведува и спротивниот аргумент: дека американските кибер способности се значително посилни и дека иранската инфраструктура би можела да биде поранлива на контраудари.

Четвртата фаза, според описот, се потпира на географијата и на Ормускиот Теснец, преку кој минува значаен дел од светската нафта. Сценариото предвидува минирање, напади врз танкери и нарушување на поморскиот сообраќај за да се кренат цените на нафтата и да се создаде глобален економски притисок. Се споменува и проценка дека цената може нагло да скокне, но и дека ваков потег би носел сериозна цена и за самиот Иран, кој исто така зависи од нафтените приходи.

Петтата, завршна фаза во опишаната логика е политичка: не класична воена победа над САД, туку обид да се наметне пресметка дека долготрајна, повеќефронтна војна би станала премногу скапа и ризична за Вашингтон и неговите сојузници. Оваа стратегија личи како асиметрична „издржливост“, која зависи од политичка волја, односно од тоа дали САД би избрале деескалација наместо целосна конвенционална ескалација.