Цеков му сврте грб на мнозинството и застана зад повисока минимална плата

Пратеникот на ЗНАМ, Миле Цеков, на Комисијата за финансирање и буџет го поддржа предлог-законот за зголемување на минималната плата, иако останатите пратеници од владејачкото мнозинство не застанаа зад тоа решение. Со својот глас „за“, Цеков испрати порака дека во власта не постои целосна согласност околу прашањето што директно ги засега најниско платените работници.

Тој својата одлука ја образложи како прашање на лична доследност и исполнување на ветувањата што ЗНАМ ги даваше во кампањата во 2024 година. Според него, државата не може да очекува стабилност и развој ако голем дел од граѓаните преживуваат со примања што не обезбедуваат ни основна сигурност. Во таа аргументација, минималната плата не е само бројка во закон, туку мерка за тоа колку државата навистина стои зад сопствената социјална улога.

Цеков оцени дека минималната плата треба да се зголеми и надвор од постојното законско решение, нагласувајќи дека Македонија има пониска минимална плата од повеќе земји во регионот. Според него, не е логично земјата да остане симбол на евтина работна сила, ако веќе се говори за економски раст и подобри макроекономски показатели. Во неговата логика, ако државата се пофали со раст на БДП, тогаш тој раст мора да се почувствува и во џебот на оние што живеат од најниските плати.

Посебно предупреди и на ефектот од инфлацијата врз сиромашните домаќинства, посочувајќи дека официјалните проценти не ја покажуваат вистинската тежина што ја чувствуваат луѓето со најниски примања. Нивната потрошувачка, како што нагласи, е насочена речиси целосно кон основни производи и енергија, токму таму каде што поскапувањата најмногу удираат. Во такви услови, секое ново зголемување на трошоците за храна, гориво и сметки уште повеќе ја празни и онака тенката минимална плата.

Тој отвори и уште едно важно прашање, а тоа е моделот со кој многу работници формално се водат на минимална плата, додека остатокот од приходот го добиваат неформално. Според него, со тоа не губат само работниците, туку и самата држава, затоа што се оштетуваат пензискиот и здравствениот систем. Затоа дебатата за минималната плата, според ова гледиште, не е само социјална, туку и фискална и системска.

Потегот на Цеков е значаен и политички, затоа што покажува дека во владејачкиот блок не сите се подготвени безрезервно да ја следат истата линија кога станува збор за животниот стандард. Во време кога расте притисокот од синдикатите, а трошоците за живот продолжуваат да го јадат секој денар, неговиот глас ја отвора дилемата дали владата ќе продолжи да го одбива покачувањето или ќе мора да се соочи со сè поголем отпор, не само од опозицијата, туку и од сопствените редови.