Регулаторна не добива арбитер, туку човек од енергетскиот бизнис со партиски багаж

Регулаторна не добива арбитер, туку човек од енергетскиот бизнис, е впечатокот што се наметнува по денешната собраниска одлука за нов претседател на РКЕ, откако парламентарното мнозинство го втурна Ацо Ристов, поранешен градоначалник на Радовиш и кандидат со долгогодишно искуство токму во енергетика, хидроенергија и инфраструктурни системи. Собраниската процедура почна по оставката на Марко Бислимоски, а официјалните информации покажуваат дека Ристов е предлог-кандидатот што треба да ја преземе институцијата која одлучува за чувствителни прашања како цените на струјата, горивата и водните услуги.

Проблемот, меѓутоа, не е само во неговата политичка биографија, туку и во судирот меѓу функцијата што треба да биде независна и бизнис-профилот што со години се движи токму во секторот што треба да го регулира. Медиумски извештаи објавија дека Ристов до неодамна бил поврзуван со компании што работат со мали хидроцентрали и со фирми чие име се врзува со стотици илјади евра добивка, а дел од тие сопственички промени, според истите извештаи, се случиле непосредно пред постапката за избор во РКЕ. Токму тоа ја отвора суштинската дилема: дали власта навистина бара независен регулатор, или само човек од својот круг што подобро го познава бизнисот што треба да го надгледува.

Официјално, Ристов се претставува како дипломиран електроинженер со богато искуство во енергетика, водоснабдување, третман на води и рударство, а Телма уште пред изборот објави дека лично потврдил оти ќе се кандидира. Но токму тука почнува политичката тежина на случајот: власта не избира неутрална фигура што доаѓа од дистанца, туку поранешен градоначалник од ВМРО-ДПМНЕ и човек чие име веќе се врзува со бизнис и имот што далеку ја надминува сликата за технократски, незавиден регулатор. Кога на чело на комисија што треба да биде коректив на пазарот се поставува човек што самиот доаѓа од тој свет, довербата не расте, туку се топи уште пред да почне мандатот.

Затоа овој избор не е обична кадровска ротација, туку порака за моделот на владеење. Наместо регулатор што ќе изгледа оддалечен од партијата и од енергетските интереси, јавноста гледа кандидат што во исто време носи и партиски печат и бизнис багаж. А кога власта на вакво место поставува фигура околу која однапред лебди сомнеж за судир на интереси, тогаш проблемот веќе не е само во еден човек, туку во начинот на кој институциите се претвораат во продолжена рака на политичко-бизнис мрежи.