На индонезискиот остров Сулавеси постои народ кој смртта не ја доживува како крај, туку како долг премин меѓу светот на живите и мртвите, а токму поради тоа погребните ритуали на племето Тораја со децении предизвикуваат шок, љубопитност и интерес низ светот.
Во традицијата на Тораја, починатите често со месеци, па и години остануваат во семејните домови, каде членовите на семејството ги третираат како да се сè уште живи, им носат храна, вода и цигари, сè додека не се соберат доволно средства за големата погребна церемонија позната како Рамбу Соло.
Овие церемонии можат да траат со денови и да чинат огромни суми, а вклучуваат масовни собири, жртвување биволи и сложени ритуали за кои Тораја веруваат дека му помагаат на духот на починатиот да стигне до задгробниот свет.
Еден од најнеобичните ритуали е Манене, церемонија во која семејствата ги вадат телата на своите предци од гробниците, ги чистат, им облекуваат нова облека и повторно ги изложуваат пред заедницата како знак на почит и одржување на врската со мртвите.
Иако за многумина овие обичаи изгледаат морничаво, за народот Тораја тие претставуваат длабока духовна и семејна традиција која опстојува и покрај модернизацијата и влијанието на современиот начин на живот.
