Американската блокада на иранските пристаништа отвори нова фаза од кризата на Блискиот Исток, во која ударот повеќе не се мери само со воени потези, туку и со тоа колку брзо се сушат трговските и енергетските текови. Најголемиот притисок паѓа врз Ормускиот теснец, стратешката морска точка преку која Иран извезува нафта и петрохемиски производи, но и увезува храна, машини и индустриска стока.
Во такви услови, за Техеран ризикот не е само во прекинот на извозот, туку и во тоа што секој подолг застој го удира курсот на ријалот, цените и ликвидноста во земјата. Проценките што денес ги пренесоа регионални медиуми се дека економската штета би можела да достигне и до 13 милијарди долари месечно, додека алтернативните правци не се доволни за да го заменат она што Иран го губи преку Ормус.
Пошироката слика е уште понепријатна и за регионот. Последните проценки покажуваат дека нарушувањето на транспортот и енергетските испораки веќе ја турка надолу економската перспектива за Блискиот Исток и Северна Африка, а за Иран се предвидува пад на економијата од 6,1 проценти во текот на оваа година. Тоа значи дека блокадата не е само краткорочен шок, туку механизам што може да остави подолга рецесиска трага и по евентуално смирување на конфликтот.
Дополнителниот проблем е што Ормус не е важен само за Иран. Низ овој премин вообичаено минува околу една петтина од светските текови на нафта и течен природен гас, па секое ново стегање таму веднаш се прелева и врз глобалните пазари. Оттука, кризата околу Иран веќе не е само локален безбедносен судир, туку економска закана што може да произведе нов ценовен бран далеку надвор од регионот.