Skip to content
Поранешниот државен правобранител и сегашен адвокат Фехми Стафа призна вина за кривичното дело примање награда за противзаконито влијание, а спогодбата што ја склучил со Обвинителството предвидува казна затвор од една година и три месеци. Спогодбата е склучена на 16 април 2026 година и сè уште треба да биде потврдена од надлежниот суд, што значи дека признанието е направено, но судската заверка на договорената казна допрва следува.
Со тоа, случајот што со месеци звучеше како уште една тешка корупциска истрага, сега доби поинаква тежина. Кога поранешен државен правобранител, човек што некогаш бил поставен да ги штити правните интереси на државата, признава вина дека зел пари за да посредува и да влијае врз судија, тогаш скандалот веќе не е само личен пад. Тоа станува слика за систем во кој позициите што треба да гарантираат законитост можат да се претворат во алатка за тргување со влијание. Функцијата, во таков случај, не останува симбол на правото, туку почнува да личи на валута.
Според обвинителниот акт, Стафа во периодот од октомври до 13 декември 2025 година примил вкупно 50.000 евра со намера да посредува и да го искористи своето реално влијание за да интервенира кај судија во Апелациониот суд Скопје. Обвинителството наведе дека целта била преку давање поткуп да се влијае за да се изврши службено дејствие што не би смеело да се изврши. Тоа е најтешкиот дел од целата приказна: не станува збор за ситна злоупотреба, туку за сомнеж дека парите биле земени за пробивање на самото јадро на судскиот систем.
Апсењето на Стафа во декември 2025 година веќе тогаш го направи случајот силно експлозивен. Тој беше приведен откако, според истрагата, примил 20.000 евра, дел од вкупната сума, а парите му биле пронајдени и одземени. Според тогашните информации, требало да посредува за да се укине притворот на Љупчо Пецов, познат како Ѓаволот, обвинет во предметот „Синџир“. Токму таа врска меѓу пари, притвор и наводно влијание врз апелациски судија уште од почетокот го направи случајот повеќе од обична корупциска афера.
Признанието на вина сега ја скратува постапката, но не ја намалува тежината на срамот. Напротив, спогодбата носи уште едно непријатно прашање за јавноста: дали една година и три месеци затвор е доволна казна за човек што, според обвинението, зел 50.000 евра за да влијае врз судска одлука. Формално, правниот систем добива признание и побрза завршница. Суштински, останува чувството дека јавноста повторно гледа како големите злоупотреби завршуваат со казни што лесно можат да звучат помали од штетата што ја прават врз довербата во институциите.
Во оваа приказна најпоразително не е само тоа што обвинетиот признал вина, туку што признанието доаѓа од човек кој некогаш бил дел од државниот правен апарат. Тоа ја руши и онака кревката граница меѓу институција и приватно влијание, меѓу закон и врска, меѓу правда и посредник.