Skip to content
Во Појасот Газа, неделата (15 февруари 2026) започна со уште еден потсетник дека примирјето таму функционира повеќе како кревок „режим на контролиран судир“, отколку како вистински прекин на огнот. Во израелски воздушни напади во северниот и јужниот дел на енклавата, според палестинските служби за цивилна заштита и здравство, загинале најмалку девет лица.
Клучната тежина на веста не е само во бројката, туку во местото. Лекари наведуваат дека четири лица загинале во напад врз шаторски камп каде се сместени раселени семејства – простор што по дефиниција е цивилен и пренатрупан со луѓе кои веќе еднаш го изгубиле домот. Паралелно, здравствените власти известиле дека уште пет лица се убиени во напад во Хан Јунис, на југот.
Израелските одбранбени сили тврдат дека ударите се реакција на прекршувања на примирјето од страна на Хамас, со акцент на инцидент во областа на Беит Ханун, каде, според израелски воен претставник, вооружени лица излегле од тунел „источно од жолтата линија“ – демаркациска линија договорена како граница меѓу зоните под израелска и палестинска контрола. Во истата рамка, Израел ги опишува нападите како „прецизни“ и „во согласност со меѓународното право“ и наведува повеќе од шест прекршувања од октомври, вклучително и движење на вооружени лица во близина на израелски позиции.
Ова е точката каде што примирјето во Газа станува математика на ризик, а не договор за мир. „Жолтата линија“ – како технички инструмент за разграничување – на терен се претвора во зона каде секое приближување се чита како закана, секоја реакција како „одговор“, а секоја цивилна близина до потенцијална цел ја зголемува веројатноста трагедијата да се случи во шатор, а не во бункер. Дури и кога страните тврдат дека гаѓаат „воени позиции“, факт е дека инфраструктурата на раселувањето ја прави цивилната штета скоро системски ризик: луѓето се концентрирани во импровизирани кампови, без простор за „безбедна дистанца“.
Податоците за жртвите по почетокот на примирјето ја цртаат истата слика на ерозија. Министерството за здравство во Газа наведува дека најмалку 600 Палестинци се убиени од почетокот на договорот, додека Израел соопштува дека во истиот период загинале четворица израелски војници. Тоа го одржува конфликтот во состојба на „постојано тлеење“: доволно силно за да го разниша секој следен чекор, доволно често за да ја поништи идејата дека примирјето носи предвидливост.
И политичката рамка се користи како аргумент, не како решение. Reuters и други извештаи потсетуваат дека примирјето е клучен елемент од планот на Доналд Трамп за завршување на конфликтот, а наредните фази – разоружување на Хамас, повлекување на израелските сили и меѓународни аранжмани за безбедност – остануваат најтешкиот дел, токму затоа што се судираат со реалноста на терен: тунели, буфер-зони и вооружени групи што делуваат околу цивилни структури.
Во Болницата „Насер“ – каде денеска пристигнуваат дел од жртвите и каде здравствениот систем опстојува на работ – паралелна вест од Associated Press покажува како безбедносната деградација не се мери само со напади, туку и со распаѓање на „неутралните зони“. Лекари без граници привремено суспендира дел од не-критичните услуги во објектот поради присуство на вооружени и маскирани лица и притисок врз персонал и пациенти – сигнал дека линијата меѓу воена и цивилна сфера се брише и внатре во болнички круг.
Така, веста за девет загинати не стои сама. Таа е дел од поширок шаблон во кој примирјето станува спор за линии на мапа, за интерпретации на „прекршување“, и за тоа кој има право на „прецизен одговор“ во простор каде цивилите се принудени да живеат во шатори. И секој нов удар, дури и кога е опишан како тактички, го поткопува единствениот ресурс што примирјето треба да го произведе: време за политика, хуманитарен здив и минимална предвидливост за луѓето што веќе одамна живеат без дом.