Skip to content
Министерот што требаше да ја носи пораката за добро владеење и транспарентност, Арбен Фетаи, повеќе не се гледа во владата што ја предводи Христијан Мицкоски и, според изјавите на премиерот, ќе се врати во Брисел, додека неговото формално заминување треба да се вклопи во пошироката реконструкција на Владата најавена за крајот на мај или почетокот на јуни. Веста отвора повеќе од кадровско прашање, затоа што се однесува токму на ресор што требаше да симболизира институционална сериозност, доверба и реформа во начинот на владеење.
Според она што Мицкоски го кажа во интервју, разговорот со Фетаи се случил пред неколку недели, а вицепремиерот лично му пренел дека повеќе не се гледа во овој владин состав. Премиерот најави дека Фетаи би можел повторно да биде ангажиран во Брисел, со образложение дека таму неговото образование, искуство и контакти би можеле да бидат корисни за државата. Истовремено, Мицкоски потврди дека реконструкцијата на Владата ќе дојде подоцна, заедно со можни ротации на ресори и промени на имиња во владината структура.
Во политичка смисла, ова не е обично заминување. Кога од составот се повлекува човек што ја носи титулата задолжен за добро владеење, тоа неизбежно отвора прашање што навистина значела таа функција во пракса. Ако еден од симболичките ресори може фактички да се испразни и пред формалната реконструкција, тогаш впечатокот е дека станува збор за позиција со силно политичко име, но со ограничена реална тежина во внатрешниот баланс на власта.
Дополнително, самиот контекст во кој излегува оваа информација сугерира дека Фетаи веќе подолго време не е активен дел од владината динамика. Независен, повикувајќи се на јавни изјави на други функционери, наведува дека неговото отсуство веќе било забележано и претходно, а Мицкоски сега само го потврдува она што, според тие информации, веќе некое време се зборувало во политичките кругови. Тоа значи дека одлуката не доаѓа како ненадеен пресврт, туку како јавно признавање на состојба што практично веќе постоела.
Токму затоа случајот со Фетаи има и поширока порака за владината слика. Ресорот за добро владеење не е техничка маргина, туку функција што треба да покаже дека извршната власт има намера да гради отчетност, транспарентност и институционална култура. Кога носителот на таква позиција си заминува со објаснување дека повеќе не се гледа во владата, јавноста логично се прашува дали проблемот е личен, политички или системски. А кога одговорот не е до крај јасен, останува впечаток дека функцијата не успеала да се вкорени како важен столб, туку останала повеќе политичка формула отколку вистински центар на реформа.
Мицкоски се обидува да ја задржи приказната во мирен тон, претставувајќи го евентуалниот ангажман на Фетаи во Брисел како рационално користење на неговото искуство. Тоа е обид заминувањето да не изгледа како политичка пукнатина, туку како пренасочување. Но и покрај таквата рамка, суштината останува иста: член на владата задолжен за добро владеење повеќе не сака да биде дел од неа. Во политиката, токму ваквите реченици најчесто имаат поголема тежина од сите обиди за смирување на впечатокот.
Затоа оваа вест не се сведува само на едно име во идната реконструкција. Таа отвора едно понепријатно прашање за самиот владин концепт: колку ресорите што звучат најреформски навистина имаат простор да влијаат, а колку служат како порака што добро звучи во политичка биографија, но тешко опстанува во реалната распределба на моќта. Ако министерот за добро владеење прв се откажува од тој состав, тогаш и самата идеја за добро владеење останува без силен носител токму во момент кога требаше да добие институционална тежина.