Skip to content
Нова објава на социјалната мрежа Фејсбук, повторно го врати во јавноста ликот на Ѓорѓи Колозов. Колозов е наша културна институција но во објавата не се зборува за театар, за телевизија или за улогите по кои Македонија го памети со децении.
Се зборува за нешто многу потивко и почовечко. За неговата љубов кон автомобилите што друг би ги одминал. Не луксузни, не скапи, туку стари, необични и „за чепкање“. Спачек, варбург и трабант кабриолет. Токму во таа мала, речиси домашна страст, одеднаш се појавува еден поинаков Колозов, далеку од сцената, но можеби уште поблизок до луѓето.
Ѓорѓи Колозов беше еден од најпрепознатливите македонски актери, роден во Богданци во 1948 година, а почина во Скопје во 2003 година. Дипломирал на Академијата за драмска уметност во Скопје во 1973 година, по што се вработил во Македонскиот народен театар.
За широката публика остана најдлабоко врежан како дел од „Македонски народни приказни“, серија што од обични телевизиски епизоди прерасна во културна меморија на неколку генерации. Во тие улоги Колозов не беше само актер, туку и препознатлив народен лик: цар, кадија, чорбаџија, селанец, па дури и Господ, со глас, појава и мера што ретко се повторуваат.
Токму затоа објавата за неговите автомобили делува толку силно. Таа не открива сензација, туку карактер. Колозов не сонувал за гаража со скапи марки, туку за простор полн со стари и чудни возила што можат да се расклопуваат, поправаат и враќаат во живот.
Во неговите зборови нема поза, туку радост на човек што ужива да работи со раце, да оттурне од себе бучава и да се посвети на нешто што бара трпение. Додека другите би избрале „саглам“ кола, нему му било поинтересно низ Скопје да помине со трабант кабриолет и да ги натера луѓето да се свртат.
Во тоа има и нешто многу колозовско. Како и во неговите улоги, и во изборот на автомобили нема желба да се биде гламурозен, туку да се биде свој. Да се избере нешто со карактер, со маана, со приказна. Можеби токму затоа и денес, повеќе од две децении по неговата смрт, Колозов не останува запаметен само како голем актер, туку како фигура што носеше ретка близина.
Човек од сцената, но и човек од маалото. Ѕвезда, а без дистанца. И можеби токму затоа една мала приказна за спачек, варбург и трабант денес звучи како уште еден доказ дека најтрајни се оние јавни личности кај кои и големината и обичноста живеат заедно.