Skip to content
Почина битолчанката претепана од внукот, 79-годишна жена од Битола, која шест дена се бореше за живот по бруталниот напад во нивниот заеднички дом на улицата „Лавчанска корија“. Жената денеска беше погребана на Светонеделските гробишта, а случајот ја отвори најтешката можна тема: кога насилството зад затворена врата прераснува во смрт, институциите обично стигнуваат предоцна.
Според информациите од истрагата, жртвата им подлегнала на тешките телесни повреди, меѓу кои крвавења и нагмечувања на мозокот, скршеници на ребрата и исчашувања. Таа била пренесена во бесознание во Клиничката болница во Битола, каде што подоцна починала.
Основното јавно обвинителство Битола соопшти дека насилството се случило на 17 јануари. Во описот на настанот се наведува дека осомничениот, 28-годишниот внук, ја блокирал и затворил влезната врата со фиока, а потоа ја удирал жената по главата и телото сè додека не паднала во бессознание. Обвинителството го третира случајот како сомнеж за обид за убиство, со правна квалификација по член 123 став 2 точка 2 во врска со член 19 од Кривичниот законик.
По нападот осомничениот избегал, а полицијата го пронашла и привела во казино во Битола. По предлог на јавен обвинител му е определен притвор, а со судско решение е упатен на опсервација и вештачење во Психијатриската болница во Демир Хисар, во траење од најмалку еден месец.
Ова не е „изолиран инцидент“, туку најдраматична последица на модел што со години се повторува: семејното насилство најчесто се случува таму каде што државата има најмал увид – во домот. Статистиките укажуваат дека голем дел од сторителите во случаи поврзани со семејно насилство се членови на потесното семејство, при што меѓу најчестите се сопрузи и синови, а насилството најчесто се спроведува со физичка сила или закани. Кога жртвата е стара и зависна, ризикот дополнително расте, бидејќи кругот на луѓе што можат да забележат и да реагираат се стеснува, а пријавувањето е уште поретко.
Токму затоа прашањето не е само кој ќе одговара за овој случај, туку и што значи „заштита“ во реалниот живот: дали има брза процена на ризик, дали социјалните служби имаат капацитет да интервенираат навреме, дали здравствениот систем препознава сигнал за насилство и дали локалната заедница има механизми да не дозволи старите лица да останат невидливи. Смртта на 79-годишната битолчанка е трагедија, но и тест за институционалната одговорност – дали државата ќе остане на реакција по катастрофата или ќе изгради превенција што навистина спасува животи.