Skip to content
Граѓанската иницијатива „Правда за Градиште“ повторно реагира за состојбата на охридското крајбрежје, предупредувајќи дека Градиште не смее да стане симбол на дивоградби, бетон и институционална неказнивост. Во објавата иницијативата тврди дека, и покрај реакциите на јавноста и медиумите, нелегални објекти продолжуваат да се појавуваат на заштитениот брег на Охридското Езеро, додека надлежните институции не преземаат видлива акција.
Од „Правда за Градиште“ потсетуваат и на случајот од 2020 година, кога по реакции на јавноста беше урнат бетонскиот ѕид познат како „парапетче“, изграден на самиот брег во близина на автокампот „Градиште“. Тогаш медиумите објавија дека ѕидот се градел без дозвола, а по притисокот од граѓаните, еколошките здруженија и медиумите, почна неговото уривање.
Според иницијативата, проблемот не е затворен со тој случај. Тие оценуваат дека Градиште во меѓувреме е претворено во простор на бесправно градење и бетонизација, а таквата состојба ја опишуваат како „урбана мафија“ и „јавен грабеж“ на природното наследство. Овие квалификации се дел од реакцијата на иницијативата и не се институционално утврдени наоди во конкретниот случај.
Проблемот со дивоградбите во Охридскиот Регион не е нов. Државните ревизори претходно утврдиле дека Општина Охрид, иако одбила 4.847 барања за легализација, не презела мерки за отстранување, а биле констатирани и случаи на објекти без дозвола за градење и нелегално користење јавен простор.
Охридскиот Регион е под заштита на УНЕСКО како природно и културно наследство, а меѓународните препораки со години бараат системска проценка на влијанието на дивоградбите и отстранување или ублажување на штетните последици од нелегалните конструкции. Во последната одлука на Комитетот за светско наследство повторно се бара проценка на негативните влијанија од нелегалните градби и одлуки за нивно отстранување или намалување на штетата.
Реакцијата за Градиште повторно го враќа прашањето за одговорноста на институциите: кој гради, кој дозволува користење на просторот, дали има издадени решенија за уривање и зошто тие не се спроведуваат доколку се правосилни. Без одговор на овие прашања, заштитениот брег останува простор во кој секоја нова градба ја продлабочува недовербата дека законите важат еднакво за сите.
