Поенергични мерки веднаш побара претседателот на Сојузот на синдикатите на Македонија, Слободан Трендафилов, по седницата на Економско-социјалниот совет во Владата, оценувајќи дека растот на инфлацијата и на синдикалната минимална кошница покажува дека досегашниот одговор не е доволен и дека реакцијата на институциите доцни. Според неговата изјава, инфлацијата достигнала 4,9 проценти, а кај храната и пијалоците растот е уште поизразен, што директно го зголемува товарот врз семејните буџети.
Трендафилов тврди дека вредноста на синдикалната кошница од почетокот на годината е зголемена за 3.300 денари и дека дури 85 проценти од тоа зголемување се однесува на храната и пијалоците. Со тоа, според него, најголемиот удар не доаѓа од споредни трошоци, туку од основните производи без кои ниту едно домаќинство не може да го помине месецот.
Во таа оценка е и главната критика кон Владата. Трендафилов вели дека не знае какви статистички податоци и операции гледаат владините претставници, ако не ја препознаваат сериозноста на состојбата што, според синдикалните пресметки, веќе два месеци по ред ја крева вредноста на минималната кошница за околу 1.000 денари месечно. Таквиот тренд, според него, покажува дека притисокот врз граѓаните не се намалува, туку продолжува.
Во изјавата тој посочува дека намалувањето на акцизите на горивата помогнало, но додава дека тоа не било доволно. Во неговата аргументација, ова е клучниот момент: една мерка може да ублажи дел од ударот, но не може да ја смени вкупната слика ако храната и пијалоците остануваат главен двигател на поскапувањата.
Пораката на Трендафилов е дека новиот круг мерки не смее да се одложува. Ако основните трошоци растат побрзо од чувството на сигурност кај граѓаните, тогаш економската политика, според неговиот став, мора да реагира поенергично и побрзо. Во спротивно, секое ново чекање може да значи уште поскапа кошница и уште поголем јаз меѓу приходите и реалните трошоци на живот.
Токму затоа завршната порака од изјавата е и најдиректна: мерките, според Трендафилов, биле потребни вчера, а утре можеби веќе ќе биде доцна. Во таа реченица е собрана и синдикалната оценка за моментот во кој се наоѓаат граѓаните: скапотијата веќе не е предупредување, туку тековен притисок што бара итен одговор.