Skip to content
Малолетно девојче било изложено на брутално врсничко насилство во парк во близина на старото вовче, на локација што се наоѓа недалеку од полициска станица. Според првичните информации, девојчето било однесено таму насила, по што било физички нападнато, понижувано и снимано со мобилен телефон. По настанот, детето завршило на лекарска и психијатриска помош.
Случајот ја отвора повторно темата за врсничкото насилство, кое сè почесто не завршува само со физички напад, туку продолжува и преку снимање, споделување и јавно понижување на жртвата. Токму таа дигитална димензија го прави насилството подолготрајно, бидејќи детето не се соочува само со последиците од нападот, туку и со страв дека снимката ќе продолжи да кружи меѓу врсници и на социјалните мрежи.
Во вакви случаи, најважно е институциите брзо да утврдат што точно се случило, кои лица учествувале, дали имало организирано носење на жртвата на локацијата и кој го снимал нападот. Потребна е реакција не само од полицијата, туку и од училиштата, центрите за социјална работа и службите за психолошка поддршка, бидејќи кај малолетници насилството не е само казнено прашање, туку и прашање на заштита, превенција и работа со целата средина.
Овој случај доаѓа во период кога во јавноста веќе имаше повеќе пријави за физички напади меѓу малолетници. Во март, татко од Тетово пријавил дека неговата 13-годишна ќерка била нападната од четири повозрасни ученички за време на спортски турнир, а полицијата тогаш соопшти дека се преземаат мерки за расчистување на случајот.
Податоците на УНИЦЕФ покажуваат дека врсничкото насилство не е изолиран проблем. Во Македонија, 42 проценти од учениците на возраст од 13 до 15 години пријавиле дека доживеале врсничко насилство во и околу училиштето, додека глобално околу 150 милиони деца на таа возраст се соочуваат со насилство од врсници.
Понови наоди за ученици на возраст од 11, 13 и 15 години во земјава покажуваат дека 10 проценти од децата велат дека биле малтретирани во училиште најмалку два до три пати месечно. Како најчести форми се наведуваат ширење лаги и озборувања, навреди и социјално исклучување, но случаите што вклучуваат физичко насилство и снимање покажуваат дека проблемот лесно може да премине во тешка форма на понижување и траума.
Во јавниот интерес е случајот да биде расчистен без изложување на идентитетот на жртвата и без споделување на снимки или детали што дополнително ја повредуваат. Кај малолетничко насилство, секое објавување на вознемирувачка содржина може да стане продолжение на нападот, особено ако овозможи жртвата да биде препознаена.