Skip to content
Блокадите пред Стопанската комора на Северна Македонија денеска се претворија во отворена пресметка меѓу синдикатите, Владата и приватниот сектор околу тоа кој ќе ја плати цената за минималната плата и како ќе изгледа следната фаза од притисокот. Претседателот на ССМ, Слободан Трендафилов, настапи со порака што не остава простор за дипломатски тон: протестот, како што рече, е реакција на „хаос и страв“ што, според него, ги произведува Владата меѓу работниците, додека товарот намерно го турка кон работодавачите за тие да бидат виновници „пред следниот генерален штрајк“.
Трендафилов тврдеше дека државата директно се договорила за администрацијата, а кај приватниот сектор оставила „закон што се одбива да се промени“, со што конфликтот се префрла на линијата газди–работници, наместо да остане таму каде што се носи одговорноста: во Владата и во законската рамка. Во таа логика, според синдикатот, владината политика не решава проблем, туку го користи како алатка за распарчување на фронтот, со наратив дека „газдите се виновни“, а институциите се „страна во спорот“ само кога треба да се фалат со договори.
@racin2025 🗣️ Претседателот на ССМ, Слободан Трендафилов од денешниот протест пред Стопанската комора изјави дека понудата за зголемување на платите е се уште на маса, но и дека следниот пат нема да дојдат со понуда, туку со генерален штрајк кој чини многу повеќе од нивните работнички плати.
♬ original sound – РАЦИН.мк
Особено остар беше делот во кој Трендафилов ја нападна Стопанската комора како центар на отпор кон синдикално организирање во приватниот сектор. Според неговата изјава, истите работодавачи кои се дел од комората „не дозволуваат синдикално организирање“, а тоа, во синдикалната интерпретација, е причината зошто на протестите имало мал број луѓе: не затоа што работниците не се незадоволни, туку затоа што се плашат. Неговата порака кон работниците беше директна и намерно провокативна: денеска, како што рече, „само еден од десет се бори за вашите плати“, а вистинскиот пресврт ќе дојде кога мнозинството ќе престане да гледа на борбата како на туѓа обврска.
Во истата линија ја постави и тезата дека Владата не им е пријател на работодавачите, туку дека работниците се тие што им ја создаваат добивката и затоа токму тие треба да бидат центарот на јавната политика. Со ваква рамка, синдикатот не ја третира минималната плата само како бројка, туку како битка за достоинство и за тоа дали трудот е „потрошно добро“, како што формулираше Трендафилов, или основа на општествен договор.
Клучната порака беше дека ССМ нема да се откаже од идејата за генерален штрајк. Тоа е предупредување дека денешните блокади не се еднократен перформанс, туку вовед во поширок конфликт во кој синдикатот се обидува да ја врати иницијативата од институционалните преговори кон улицата, таму каде што притисокот е највидлив. Во тој судир, Стопанската комора станува симбол: не само на работодавачката моќ, туку и на отпорот кон синдикално организирање што, според ССМ, е суштинската причина зошто приватниот сектор останува најранлив на ниски плати, несигурни договори и страв од отпуштање.
Она што останува како политичка последица од денешната порака е јасно: синдикатот ја обвинува Владата дека свесно произведува конфузија и ја префрла одговорноста, а приватниот сектор го посочува како структура што, преку комората, го држи затворен просторот за работничка самоорганизација. Ако оваа логика се прими меѓу работниците, следниот протест може да не биде „21 човек“, туку маса што ќе го претвори генералниот штрајк од закана во реалност.