Skip to content
Јавната расправа за тоа каде затајуваат институциите по трагедијата во Карпош доби лична димензија откако активистката Ивана Белчева порача дека „ниедно дете не треба да го доживее тоа што го доживеав јас“, предупредувајќи дека системот со години не реагира навреме кога насилството веќе е пријавено и видливо.
Белчева влегува во оваа тема не само како активистка, туку и како сведок на конкретен настан што, во ретроспектива, изгледа како пропуштена шанса за интервенција. Во декември 2025, среде ден, во Ѓорче Петров таа се нашла пред сцена на јавно насилство во која маж ја тепал сопругата, додека малолетното дете вриштело и барало помош; Белчева го држела детето во прегратки и повикала полиција, но очекуваната институционална реакција не дошла веднаш.
Денес тој случај се врзува со трагедијата во Карпош, каде мајката и детето завршија мртви, а државата паралелно отвори две линии: кривична постапка за осомничениот и проверка на институционалното постапување. Вонредниот инспекциски надзор утврдил дека социјалните служби немале непосреден контакт со жената и не направиле увид во домот, иако имало телефонски и административни контакти и закажана средба.
Политичката реакција оди по веќе видена шина: најави за законски измени, повик жртвите да пријавуваат и да не ги повлекуваат пријавите, и уверување дека ќе има одговорност „за пропустите“. Но јавниот впечаток останува дека системот функционира како да му треба трагедија за да стане оперативен: прво се случува најлошото, па потоа се бараат овластувања, процедури и казни за непостапување.
Во тој контекст, пораката на Белчева не е само емотивна реплика, туку индикатор за најслабата точка во заштитата: детето. Кога насилството се случува пред очите на малолетник, институциите не се соочуваат само со кривично дело и семејна криза, туку со ризик од траума што останува како „вториот живот“ на секој случај. Токму таму, разликата меѓу брза интервенција и административна рутина станува разлика меѓу спас и статистика.