Skip to content
Воз меѓу Битола и Прилеп треба да почне да сообраќа најдоцна во јуни, со промотивен повратен билет од 150 денари, како привремено решение за граѓаните додека трае изградбата на автопатот меѓу двата града. Најавата, што на прв поглед звучи како практична и корисна мерка, во себе носи и многу поголема слика за состојбата на инфраструктурата во државата: додека Европа вложува во брзи пруги, модерни железнички коридори и скратување на патувањата, кај нас повторното воспоставување на обична железничка врска меѓу два соседни града се претставува како голема вест.
Самата мерка несомнено може да им помогне на луѓето што секојдневно патуваат на релацијата Прилеп – Битола, особено во период кога градежните работи на автопатот го отежнуваат движењето и создаваат застои, подолги патувања и дополнителни трошоци. Возот во таа смисла е разумно, практично и неопходно решение. Но токму тоа ја прави иронијата уште посилна: она што во нормален систем би било обична, логична и одамна воспоставена транспортна опција, кај нас денес звучи како инфраструктурен исчекор.
Проблемот не е во тоа што повторно ќе има воз. Напротив, проблемот е што државата дозволи толку да се урнат стандардите, што враќањето на еден основен вид поврзаност сега се продава како успех. Во земји каде железницата е дел од развојна стратегија, се зборува за брзина, точност, фреквенција и интеграција со пошироки транспортни мрежи. Кај нас, пак, јавноста треба да биде благодарна што во 2026 година ќе може за 150 денари да патува меѓу два града кои одамна мораа да имаат нормална и редовна железничка врска.
Во оваа најава има и нешто корисно и нешто поразително. Корисно е што граѓаните конечно ќе добијат барем делумно олеснување. Поразително е што малиот чекор денес изгледа како голем, само затоа што со години не сме направиле доволно ни за најосновното. Затоа веста за возот меѓу Битола и Прилеп не е само локална информација за нова линија, туку и тивка дијагноза за тоа колку ниско се спуштени очекувањата од јавната инфраструктура.